Umræðan: Aðalsteinn Leifsson skrifaði:
„Eftir viðburðaríkt og skemmtilegt ár í utanríkisráðuneytinu hef ég ákveðið að láta af störfum sem aðstoðarmaður utanríkisráðherra. Ég hef virkilega notið samstarfsins við Þorgerði Katrínu og ég er þakklátur fyrir það traust sem hún hefur sýnt mér, m.a. með því að gefa mér færi á að leiða vinnuna við mótun fyrstu formlegu stefnu Íslands í varnar- og öryggismálum sem formaður samráðshóps þingmanna. Það verkefni gekk mikið betur og mikið hraðar en bjartsýnasta fólk þorði að vona. Þorgerður Katrín hefur beðið mig að fylgja því eftir sem varaþingmaður þó að ég fari úr ráðuneytinu og ég mun að sjálfsögðu gera það. Ástæðan fyrir þessari breytingu kemur líklega flestum nema mínum nánustu vinum á óvart, en staðreyndin er að ég vil gefa mér meira svigrúm til sinna verkefni sem byrjaði sem lítið áhugamál en er orðið að ástríðu. Það er er guðfræðinám í Háskóla Íslands. Ég hef satt að segja reynt að streitast á móti, enda er þetta tómt vesen(!) en það kallar á mig að fara „alla leið“ og ljúka embættisprófi í fyllingu tímans. Samhliða því ætla ég að gera það sem ég geri e.t.v. best; að veita ráðgjöf í samningaviðræðum og lausn deilumála og að kenna samningatækni og sáttamiðlun. Ég fæ stöðugt beiðnir um að veita þjálfun og ráðgjöf í hvoru tveggja en hef ekki haft mikinn tíma til þess og hlakka til að geta brugðist oftar jákvætt við og aðstoðað fólk, stofnanir og fyrirtæki samhliða náminu. Þannig get ég vonandi hjálpað til og átt fyrir salti í grautinn í leiðinni. Ég skrifaði bók um samningatækni sem er notuð í öllum háskólunum og er núna að vinna að bók um sáttamiðlun, með tveimur frábærum meðhöfundum. Ég geri mér grein fyrir að þetta vekur spurningar um mögulega þátttöku mína á lista Viðreisnar í borgarstjórnarkosningunum í Reykjavík, þar sem ég var í öðru sæti í prófkjöri. Ég gef að sjálfsögðu kost á mér en kosningin var ekki bindandi nema í fyrsta sæti og uppstillingarnefndin, sem hefur málið í höndum sér, mun skila niðurstöðu fljótlega. Lífið er núna. Lifið heil!“