„Þegar samfélag talar um jafnrétti verður það einnig að sýna það í verki. Það er kominn tími til að hlusta á raddir fatlaðs fólks og tryggja að réttindi þess séu virt í framkvæmd, ekki aðeins á pappír. Kerfið er því miður rotið að utan en einnig að innan, vegna innantómra loforða.“
Oddur Thorarensen Stefánsson, sem blindur og lamaður eftir mótorhjólaslys sem ungbarn, skrifar:
„Ég er fatlaður einstaklingur og hef í mörg ár þurft að berjast fyrir þeim stuðningi sem mér finnst ég eiga rétt á samkvæmt lögum og þeim markmiðum sem íslenskt samfélag hefur sett sér um jafnrétti og sjálfstætt líf.
Reynsla mín af stjórnsýslunni hefur verið bæði löng og erfið. Í stað þess að upplifa skilning og lausnir hef ég oft fundið fyrir flóknum ferlum, löngum biðtíma og sífelldri óvissu. Þessi reynsla hefur haft áhrif á daglegt líf mitt og tekið mikinn tíma og orku sem hefði átt að fara í annað.
Vegna þessa hef ég talið nauðsynlegt að hljóðrita símtöl mín við stjórnvöld og stofnanir sem ég hef átt samskipti við. Tilgangurinn hefur aldrei verið að gera lítið úr starfsfólki heldur að geta haldið nákvæma skrá yfir samskiptin, hvað var sagt og hvaða upplýsingar voru veittar. Þegar mál dragast á langinn skiptir máli að geta vísað til réttra upplýsinga.
Ég mun ekki birta símanúmer, nöfn starfsmanna eða aðrar persónugreinanlegar upplýsingar. Markmið mitt er ekki að beina gagnrýni að einstaklingum heldur að vekja athygli á því hvernig kerfið getur brugðist þeim sem reiða sig mest á það.
Félags- og húsnæðismálaráðuneytið ber ríka ábyrgð á réttindum fatlaðs fólks. Þess vegna tel ég mikilvægt að stjórnvöld hlusti betur á reynslu þeirra sem þurfa að treysta á þjónustuna á hverjum degi. Það þarf skilvirkara kerfi, skýrari ábyrgð og meiri samvinnu við notendur þjónustunnar.
Enginn ætti að þurfa að verja árum í að sækja réttindi sín. Enginn ætti að þurfa að eyða ótal klukkustundum í símtöl, tölvupósta, kærur og endurteknar útskýringar til að fá úrlausn í sínu máli. Stuðningur á að vera aðgengilegur, fyrirsjáanlegur og byggjast á virðingu fyrir einstaklingnum.
Ég skrifa þessa grein í þeirri von að umræðan leiði til raunverulegra umbóta. Fatlað fólk þarf ekki fleiri loforð. Það þarf aðgerðir sem skila sér í betri þjónustu, auknu sjálfstæði og meiri lífsgæðum.
Þegar samfélag talar um jafnrétti verður það einnig að sýna það í verki. Það er kominn tími til að hlusta á raddir fatlaðs fólks og tryggja að réttindi þess séu virt í framkvæmd, ekki aðeins á pappír. Kerfið er því miður rotið að utan en einnig að innan, vegna innantómra loforða.“
Greinin birtist fyrst í Mogganum í dag.
