Umræðan: Hrafn Magnússon sendi okkur þennan fína pistil:
Alþjóðasöngur verkalýðsins eða Internatisjónallinn mætti heyrast spilaður og sunginn oftar á öldum ljósvakans en ekki bara á baráttudegi verkalýðsins 1. maí ár hvert.
Á þessu er þó undantekning því við jarðarfarir er hann stundum sunginn. Þá standa allir kirkjugestir upp enda stundin hátíðleg.
Við minningarathöfn í Reykjavík vegna fráfalls Péturs Sigurðssonar, verkalýðsleiðtoga frá Ísafirði, var Nallinn eins og hann er oftast kallaður, sunginn. Fáeinum mánuðum síðar var jarðaför Sigurðar E. Guðmundssonar í Fríkirkjunni í Reykjavík. Sigurður hafði sagt mér að hans hinsta ósk væri að Nallinn væri sunginn við jarðaförina. Honum varð að ósk sinni. Við Sigurður vorum góðir vinir allt frá því að hann var framkvæmdastjóri Húsnæðisstofnunar ríkisins. Jafnaðarmenn og sósíaiistar hafa haldið mikið upp á Nallann og hann er sunginn við ýmis tækifæri. Minna má á að við útför Olaf Palme, fyrrum forsætisráðherra Svíþjóðar, stóðu allir kirkjugestir upp þegar Nallinn var sunginn.
Textinn er eftir gamla skólastjóranum mínum í Gagnfræðaskóla Austurbæjar, Sveinbjörn Sigurjónsson. Rétt er að birta hér fyrsta erindið.
Fram, þjáðir menn í þúsund löndum sem þekkið skortsins glímatök ! Nu bárur frelsis brotna á ströndum boða kúgun ragnarök Funar stoðir burtu ver brjótum Bræður! Fylkjum liði í dag ! Ver bárum fjötra, en brátt nu hljótum að byggja réttlátt þjóðfélag. Þó ad framtíð sé falin, grípum geirinn í hönd ! Þvi Internationalinn mun tengja strönd við strönd.