Alþingi Jens Garðar Helgason, varaformaður Sjálfstæðisflokksins, fór í sparifötin í Alþingi og vitnaði meðal annars í gömul ljóð. Hélt „17. júní ræðu“. Hér á eftir fara valdir kaflar úr þingræðu Jens Garðars:
„Það blasir við þingheimi að taka ákvörðun fyrir hönd íslensku þjóðarinnar um hvaða stefnu við tökum fyrir Ísland. Ætlum við að velja leiðir áfram á grunni þess sem forfeður okkar byggðu upp með þrautseigju, fórnum og óbilandi trú á íslensku þjóðinni eða ætlum við inn í óvissuna, að leiða þjóðina inn í ríkjasamband þar sem ákvörðunarvald færist smám saman til yfirþjóðlegra stofnana sem hvorki þekkja sérstöðu okkar né lifa við þær aðstæður sem mótað hafa íslenskt samfélag frá landnámi? Við stöndum nú frammi fyrir slíkri úrslitastundu, háttvirtir þingmenn.“
Höldum áfram með ræðu JGH: Þetta mál snýst um sjálfa þjóðina
„Fyrir Alþingi liggur tillaga um þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu. Margir tala um þetta mál eins og hér sé aðeins um formsatriði að ræða, eins konar tæknilegt skref í löngu stjórnsýsluferli, en það er mikill misskilningur. Þetta mál snýst ekki fyrst og fremst um embættismenn, samningskafla eða fundargerðir. Þetta mál snýst um sjálfa þjóðina. Það snýst um það hvort við Íslendingar ætlum áfram að ráða eigin auðlindum, eigin lögum, eigin framtíð, eigin örlögum.“
Áfram skal haldið, nú meðal annars í bundnu máli:
„Með aðild að Evrópusambandinu myndi Ísland ekki lengur hafa fullt og óskorað forræði yfir öllum sínum málum.
Föðurland vort hálft er hafið, helgað þúsund feðra dáð. Þangað lífsbjörg þjóðin sótti. Þar mun verða stríðið háð.
Svo orti Jón Magnússon og rammar inn hversu mikilvægt hafið er, það hefur verið lífsbjörg þjóðarinnar. Sjávarútvegurinn er ekki aðeins atvinnugrein. Hann er samofinn sjálfsbjörg Íslendinga í árhundruð. Frá fyrstu árabátunum til nútímahátækniflotans hefur hafið verið lífæð þjóðarinnar.“
Nú verður sumum eflaust flökurt, helgislepjan að taka völdin af varaformanninum. Lesum áfram:
„Ég trúi því að íslenska þjóðin sé enn sama þjóðin og stóð á Þingvöllum árið 1944, þjóð sem skilur gildi frelsis. Þjóð sem skilur að sjálfstæði kostar ábyrgð og þjóð sem veit að auðveldasta leiðin er ekki alltaf sú rétta. Þess vegna tel ég að við eigum að standa vörð um fullveldið, varðveita sjálfstæði Íslands, stjórnarskrána og hafna þeirri leið sem felur í sér sífellt meira valdaframsal frá íslensku þjóðinni til erlends yfirvalds. Það er ekki aðeins pólitísk afstaða, það er skylda við ættjörðina og skylda við komandi kynslóðir Íslendinga.“
Obbobobb. Það er ekkert annað. Niðurlag ræðunnar var svona:
„Því eins og segir í ljóði skáldkonunnar Huldu:Hver dagur liti dáð á ný,hver draumur rætist verkum ísvo verði Íslands ástkær byggðei öðrum þjóðum háð.Svo aldrei framar Íslands byggðsé öðrum þjóðum háð.„