Samfélagið: Jón Pétur Zimsen, þingmaður Sjálfstæðisflokksins, skrifaði eftritektarverða grein á Facebook:
„ Geðheilsa ungra kvenna, 15–25 ára er á hrikalegum stað í dag þrátt fyrir að hvergi í heiminum búi þær við meira jafnrétti. Rúmur helmingur þeirra telur andlega heilsu sína EKKI góða og fer versnandi. Sl. áratugi hefur konum fjölgað verulega í flestum stjórnunarstöðum samfélagsins og eru í miklum meirihluta háskólanema samhliða því að frjósemi minnkar og skilnuðum fjölgar. Í upplýsingum landlæknis er þessi hópur sá sem stendur verst allra hópa samfélagsins, hvað geðheilbrigði varðar. Þetta er umhugsunarefni fyrir okkur öll og tími til kominn að skoða hvað það er sem veitir okkur lífsfyllingu og tilgang. Við bælum ekki niður árþúsunda náttúruval vegna skoðana framsækinna háskólamanna af hugvísindadeildum. Minnkum áherslur á umbúðir, hamstrahjólið og firringu okkar allra vegna. Njótum þess að tengjast okkar nánustu. Það er það sem gefur lífinu tilgang og er drifkraftur hamingju.“
Við þessu hafa margir brugðist. Hér á eftir eru tvö dæmi þar um:
Arna Magnea Danks:
„Fyrst réðust fasistarnir á réttindi trans kvenna, sem öll sem höfðu skynsemi til sáu að var ekkert annað en leið að því að stjórna og kúga allar konur.
Það er ömurlegt að sjá að nú eru þrír flokkar farnir að taka undir þessa orðræðu um að konur eigi nú bara að vera heima og láta karlana um að ráða og stjórna, því þetta sé svo erfitt fyrir greyið konurnar!?!
Mannréttindi er grunnstoð lýðræðis og mannréttindi minnihlutahópa, sem ávallt er ráðist á fyrst, eru aðalsmerki lýðræðisins. Þegar á þau eru ráðist, er ljóst að lýðræðinu er ógnað!
Stöndum vörð um mannréttindi allra, því það er eina leiðin að heilbrigðu þjóðfélagi þar sem öll upplifa öryggi!“
Stefán Pálsson:
„Á lokastigum deilnanna um kosningarétt kvenna voru nánast allir andstæðingar breytinga hættir að nota þau rök að konur hefðu ekki vitsmunalega burði til að kjósa, enda náði slíkur málflutningur litlu flugi. Í staðinn notuðust menn einkum við tvenns konar rök: annars vegar að kynin væru vissulega bæði álíka gáfuð en umhverfisþættir hefðu gert það að verkum að gáfurnar hefðu þróast á ólíkum sviðum og svo heppilega eða óheppilega vildi til að stjórnmálafærnin hefði lent karlamegin. Hin meginrökin voru þau að konur væru líklega jafnfærar til stjórnmálastarfa og karlar, en pólitík væri streitu- og kvíðavaldandi og því væri það mannúðlegt að hlífa konum við henni.
Ég sé að 130 ára gamlar rökleiðslur lifa enn góðu lífi.“