Hörður Torfason skrifaði þessa fallegu grein:
„Kæri Megas,
Ef allt hefði farið eins og stefnt var að sætum við saman að spjalli nákvæmlega núna. En þú kvaddir í gærkvöldi og kemur ekki aftur. Þess í stað sit ég hér og sendi nokkur orð um þig út í blámann.
Við vorum fermingabræður, jafnaldrar og vinir í gegnum áratugina, með öllum þeim beygjum og sveigjum sem tilveran bauð okkur upp á. Við lærðum fljótlega að frægðin er tvíbent. Hún gat opnað dyr sem áður voru lokaðar, en hún gat líka gert mann berskjaldaðan.
Þegar maður verður sýnilegur í augum annarra er maður ekki lengur aðeins dæmdur fyrir verk sín, heldur einnig fyrir líf sitt, skoðanir sínar og þær ákvarðanir sem maður tekur. Það var reynsla sem við báðir þurftum að horfast í augu við – hvor með sínum hætti. Enda varð hún uppspretta nokkurra góðra samtala í gegnum tíðina.
Þegar við ákváðum að fela okkur ekki á bak við uppgerðina, heldur standa með sjálfum okkur og sannfæringu okkar, vissum við að einhverjir myndu snúa baki við okkur. En jafnvel þú gast ekki vitað hversu djúp sú höfnun yrði.
Við lærðum að vinamissir og vonbrigði eru stundum hluti af þeirri leið sem maður gengur þegar maður reynir að þroskast og standa með sjálfum sér. Við trúðum því báðir að listin ætti að standa ofar fordómum og þröngsýni.
Reynslan kenndi okkur að svo var ekki alltaf.
Eitt sinn ræddum við hvort þögnin hefði verið auðveldari leið. Að falla inn í hópinn, segja minna, særa færri og missa færri. En við komumst að þeirri niðurstöðu að kannski hefði það verið auðveldara, en það hefði ekki verið heiðarlegra.
Frelsið hefur sitt verð. Stundum er það einmanaleiki. Stundum missir maður vinnu, vini eða öryggistilfinningu. En þegar maður hefur einu sinni ákveðið að lifa í samræmi við eigin sannfæringu verður erfitt að snúa aftur til þess sem maður veit að er ósatt.
Kannski skildir þú þá betur en margir að samfélög eru ekki föst í sama farvegi. Þau breytast stöðugt, rétt eins og fólkið sem þau byggja á. Kannski er það einmitt ástæðan fyrir því að breytingar reynast okkur svo erfiðar – þær neyða okkur til að horfast í augu við það sem við héldum að væri öruggt en reyndist ekki alltaf vera það.
En án breytinga verður engin þróun. Án þróunar verður ekkert líf.
Leiðin sem þú gekkst krafðist hugrekkis og þekkingar. Hún krafðist líka þeirrar einlægu sannfæringar að maður verði að eiga sjálfan sig, jafnvel þegar það hefur sitt verð.
Kæri Magnús Þór, Megas.
Takk fyrir samfylgdina, vináttuna, öll samtölin og öll þau óvæntu sjónarhorn sem þú færðir okkur sem fengum að fylgja þér.
Ég sendi mínar innilegustu samúðarkveðjur til allra aðstandenda.“
