Stjórnmál:
Úr ræðu Lilju Alfreðsdóttur sem hún flutti á miðstjórnarfundi Framsóknar sem haldinn var um helgina:
Verðbólgan er enn of há. Í október mældist hún 5,9 prósent. Stýrivextir Seðlabankans eru átta prósent. Þetta eru ekki bara tölur í skýrslum. Þetta er raunveruleikinn sem íslenskar fjölskyldur búa við. Þetta er ungt fólk sem reynir að komast inn á húsnæðismarkaðinn. Þetta eru barnafjölskyldur sem þurfa að greiða af húsnæðislánum, kaupa í matinn og greiða reikningana um hver mánaðamót. Þetta eru fyrirtæki sem þurfa að fjármagna reksturinn og taka ákvarðanir um hvort þau geti ráðið nýtt fólk eða ráðist í fjárfestingar. Há verðbólga og háir vextir draga úr lífsgæðum. Og þau draga úr framtíðartækifærum. Ég hef ítrekað lagt áherslu á það í mínum skrifum og viðtölum að verðbólga er ekki aðeins hagfræðilegt viðfangsefni. Hún er samfélagslegt réttlætismál. Hún leggst þyngst á þau sem hafa minnst svigrúm.
Þess vegna verður það að vera eitt af mikilvægustu verkefnum stjórnmálanna að ná verðbólgunni niður. En við verðum líka að gera það með skynsamlegum hætti. Það er nefnilega hægt að ná verðbólgu niður með því að kæfa efnahagslífið. Með því að draga svo mikið úr eftirspurn, fjárfestingu og atvinnu að hagkerfið stöðvast. Það er eins og að lækna sjúklinginn með því að drepa hann.
Slík hagstjórn er ekki sigur.
Hún er ósigur.
Því miður er ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur ófær um að ganga rösklega til verka. Tvö ár eru liðin af kjörtímabilinu og verðbólgan er hærri en þegar þau tóku við! Það er ekki nóg að segjast vera með sleggju, henda í óteljandi sjálfur og halda að þetta gerist að sjálfu sér! Við höfum glatað tveimur mikilvægum árum.
Ríkisstjórnin skilar ekki bara auðu í efnahagsmálum, hún er beinlínis skaðleg enda hafa skuldir heimila, fyrirtækja og ríkissjóðs hækkað um tugi milljarða vegna þessa.