„Hugleiðingar þessar eru ritaðar í minningu Halldórs Blöndal, sem ritaði greinar til varnar rjúpunni mörg haust, þegar líða tók að rjúpnadrápi.“
Þröstur Ólafsson.
Umræðan/Facebook: Þröstur Ólafsson hagfræðingur skrifaði:
„Eitthvað er það í uppeldismenningu þjóðarinnar eða genum, sem veldur því að við eigum í miklum erfiðleikum með að hemja okkur þegar veiðiskapur er í boði. Sálartetrið tekur á rás og breytist – blindast af ákefð og keppnisanda. Til að koma í veg fyrir útrýmingu þarf að takmarka aðgang að svokölluðum veiðilendum. Nú er það blessunarlega ekki svo að matarlaust verði á jólaborðum þeirra sem skjóta rjúpur. Nei þetta virðist vera nautn jafnhliða löngun í gómsætt fuglakjöt. Sá sem fer til veiða lítur á rjúpu eða gæs eins og andstæðinga sem skoruð verða á hólm. Um sé að ræða einvígi, þar sem aðeins annar gengur keikur af velli. Veiðikappinn hefur að vísu bæði marghleypu, sérþjálfaða fuglahunda og sjónauka meðan fuglinn hefur bara vængina. Þetta er afar ójafn leikur.
Ekkert sport þar sem tveir hólmgöngukappar, með sams konar byssu eða eggvopn etja kapp. Fuglaveiðar eru fyrirsát, einhliða vopnaburður, fuglahundar, smalamennska fyrir elliæra Breta, gildrur. Hafi menn áhuga á fjallgöngum, þá er það alveg hægt, jafnvel betra án þess að vera vopnaður. Þar heyrist ekkert angistarkvein óttasleginna fugla, þaðan að síður byssugelt, hvað þá hundgá. Það er friður á fjöllum. Sáralítil hætta á fyrirsát.
Hugleiðingar þessar eru ritaðar í minningu Halldórs Blöndal, sem ritaði greinar til varnar rjúpunni mörg haust, þegar líða tók að rjúpnadrápi. Í einu af síðustu skiptum sem við hittumst hafði ég á orði, að ég saknaði rjúpuvarnar greina hans. Það væri skarð fyrir skyldi.“
