- Advertisement -

Þegar Brynjar Níelsson hitti Guðmund Andra á förnum vegi

Jóhann Þorvarðarson skrifar:

Brynjar: Sæll, þú ert laus við alla skarpskyggni og tilfinningu fyrir og þekkingu á því samfélagi sem þú lifir í. 

Guðmundur Andri: Sæll sjálfur, nú hvernig þá?

Brynjar: Þú vilt ekki nota almannafé til að bjarga fyrirtækjum. Vilt ekki einkavæða gróðann og ríkisvæða tapið!

Þú gætir haft áhuga á þessum

Guðmundur Andri: Á Íslandi er opið markaðshagkerfi og fjárfestar eiga að bera áhættuna einir. Ég er á móti pilsfaldakapítalisma þar sem ríkinu er gert að hirða tapið.

Brynjar: Þú ert stíflaður af frekju og þvaðri.

Guðmundur Andri: Hvernig þá?

Brynjar: Þú vilt bara fjölga ríkisstarfsmönnum. Það eru fyrirtækin sem skapa verðmætin, en ekki opinberir starfsmenn.

Guðmundur Andri: Er það? menntakerfið undirbýr fólk fyrir atvinnulífið sem njóta góðs af.

Brynjar: Já, en einkageirinn borgar skattana sem fjármagnar til dæmis menntakerfið.

Guðmundur Andri: Áttu við að opinberir starfsmenn borgi ekki skatta?

Brynjar: Ee-hmm, hmm ee ee. Gjafir ríkisins til fyrirtækjanna er fyrir starfsfólkið ekki fyrirtækin.

Guðmundur Andri: Já er það, er ekki nærtækara að hluthafar fyrirtækjanna skili arðgreiðslum fyrri ára til baka og standi við sínar skuldbindingar?

Brynjar: Þú ert bara Marxisti, stíflaður af frekju!

Guðmundur Andri: En Þú?

Brynjar: Ég er frjálshyggjumaður, trúi á frjálsan markað nema þegar ríkisvæða á tapið. Þú ert alveg úr tengslum, stíflaður af frekju að vilja hag listamanna sem mestan. Bæ, nenni ekki að tala við svona Marxista sem vill ekki ríkisvæða tapið. Alveg stíflaður!


Tengdar fréttir sem þú gætir haft áhuga á að lesa: