Sigurjón Magnús Egilsson skrifar:
Þeir sem hafa með auðlindina að gera verða að sættast á að verðlagning verði hér heima og opinber öllum og sett verði á vinnsluskylda. Helst hundrað prósent.
Sko, þannig er nú lífið að aldrei hafa íslensk fiskveiði- og fiskvinnslufyrirtæki flutt út meira af óunnum fiski en einmitt nú. Þetta vitum við öll. Gerum ráð fyrir að megni af þessum fiski fari til landa innan ESB. Einnig til Bretlands, svo því sé til hafa haldið.
„Við fórum ekki í gegnum þrjú þorskastríð til þess að láta Evrópusambandið eða einhverjar þjóðir erlendis ákveða hvort við flökum okkar fisk eða ekki. Við erum fullvalda þjóð og getum alveg tekið ákvörðun um það með vinnsluskyldu hvort við flökum okkar fisk eða ekki. Þetta er líka spurning um ímyndar- og markaðsmál því við missum tökin á hagsögu fisksins um leið og hann fer heill frá landinu,“ sagði Gunnar Örlygsson fiskverkandi og fyrrum alþingismaður.
Eftir að hafa hlustað á þingræður í dag, þegar óundirbúnar fyrirspurnir voru á dagskrá Alþingis. Því er ekkert rættum síaukinn útflutning óunnum fiski. Og hvert við stefnum:
Þjóðin er búin að missa yfirráðin yfir fiskveiðiauðlindinni.
„Það sem ég er að benda á er að það þarf að taka pólitíska ákvörðun um það hvort við ætlum að vera hráefnislandið Ísland eða matvælalandið Ísland. Við erum í þeirri stöðu núna að ákveða hvort við ætlum að setja álag, eins og var hér áður fyrr á útflutning á óunnum fiski, eða bara hreinlega vinnsluskyldu. Ég vil fá að vita hvor leiðin verður valin vegna þess að það mun hafa áhrif á það hvernig ég mun fjárfesta á næstu árum,“ segir Gunnar og ítrekar um sé að ræða ákvörðun sem sé óhjákvæmileg.
Þetta eru staðreyndir. Þjóðin er búin að missa yfirráðin yfir fiskveiðiauðlindinni. „Það vantar hráefni til vinnslu. Þess vegna er það einkennilegt að pólitíkin hafi ekki gripið inn í þessa þróun. Það er galið að horfa á eftir tugum þúsunda tonna fara óunnin frá landinu inn á fiskvinnslur sem keppa við okkur á meginlandi Evrópu. Það eru engar hindranir eða álögur,“ sagði Gunnar Örlygsson.
Sjálfstæðar fiskvinnslur þurfa að keppa við þetta. Það er ógjörningur. Stjórnmálafólk verður að hafa kjark og setja vinnsluskyldu. Við verðum að fá sem mestan arð af þessari dýrmætu auðlind.
Þeir sem hafa með auðlindina að gera verða að sættast á að verðlagning verði hér heima og opinber öllum og sett verði á vinnsluskylda. Helst hundrað prósent.
Ef ekki þá hvað? Má þá fórna hluta aflans til fiskiskipa annarra landa í samningum við aðild Íslands að Evrópusambandinu? Við erum jú, að flytja alltof stóran hluta aflans út óunninn.
