Hrafn Magnússon skrifar:
Einnig var ljóst að kennarar skólans vildu búa í þéttbýlinu og í Reykjavík höfðu þeir aðstöðu meðal annars á Suðurlandsbrautinni og síðar í Borgartúninu, sem er starfsstöð skólans í dag.
Umræðan: „Það er nöturlegt að koma að
hinu yfirgefna skólasetri á Bifröst í Borgarfirði. Þar eru engir nemendur og
engir kennarar þar sem allt skólastarf hefur verið lagt niður. Húsakynnin á
Bifröst, þar á meðal friðaðar byggingar á staðnum, liggja undir skemmdum vegna
áratuga vanrækslu á viðhaldi.
Satt best að segja eru húsakynnin að grotna niður, því tímans tönn eirir engu. Þetta gamla fræðslusetur samvinnumanna hefur líka orðið myglu að bráð. Ósjálfrátt kemur upp í hugann erindi úr kvæðinu Ísland eftir Jónas Hallgrímsson. Bifröst og Alþingi á Þingvöllum eiga sér svipuð örlög.
Nú er hún Snorrabúð stekkur,
og lyngið á Lögbergi helga
blánar af berjum hvert ár,
börnum og hröfnum að leik.
Eflaust var það ekki rétt ákvörðun að stofna til háskólanáms á Bifröst. Gríðalegar byggingaframkvæmdir og offjárfesting átti sér stað. Þetta var gert á sama tíma og alls staðar um land allt var verið að loka heimavistum, þar á meðal í Reykholti og í Laugaland í Borgarfirði.
Einnig var ljóst að kennarar skólans vildu búa í þéttbýlinu og í Reykjavík höfðu þeir aðstöðu meðal annars á Suðurlandsbrautinni og síðar í Borgartúninu, sem er starfsstöð skólans í dag.
Með auknu aðgengi að fjarnámi um land allt dró smám saman úr starfsemi skólans á Bifröst, auk þess sem húsakynnin eru ekki lengur hæf til búsetu sökum myglu og lélegs viðhalds eins og áður hefur verð nefnt.
Auðvitað ber enginn einstaklingur ábyrgð á þessum endalokum skólastarfs á Bifröst, en það er kaldhæðni örlaganna að ekki hafi verið séð að hverju stefndi löngu áður en menn hófu að byggja upp háskólaþorp á staðnum.“
