Stjórnmál: Hvort sem verður að Áslaug Arna veri ritstjóri Moggans eða fari aftur á Alþingi virðist sem hún óklár í hvorutveggja, þingið eða auða ritstjórastólinn. Hún skrifar grein sem Mogginn birtir í dag. Þvílík vonbriðgði sem greinin er.
Við verðum að muna hvaðan hún kemur, en erum ekki viss um hvert hún fer. Greinin er hér að neðan:
„Þegar sumarið nálgast huga margir að garðinum hvar arfinn hefur setið óáreittur yfir veturinn og vex nú á ógnarhraða. Garðurinn hefur mætt afgangi því undanfarna mánuði hefur þú forgangsraðað tíma þínum í annað. Það er ekki svo að arfinn sé prýði villtrar náttúrufegurðar sem ber að láta ósnerta eins og meirihlutinn í Reykjavík hefur viljað vera láta, heldur er hann áminning um forgangsröðun.
Á degi hverjum tökum við, hvert og eitt okkar, ákvörðun um hvernig við verjum kröftum okkar, í hvað og hvað ekki, eitt verður ofan á og annað bíður enda er tíminn af skornum skammti. Þannig virka stjórnmálin líka. Staða heimsmálanna, hvað varðar öryggismál en ekki síður örar tækniframfarir, kallar á forgangsröðun og stórar ákvarðanir um það sem verður að gera og það sem má bíða.
Það eru miklar umbreytingar að verða á heimshagkerfinu, breytingar sem eiga sér stað á ógnarhraða og munu hafa meiri áhrif á daglegt líf okkar allra en fyrri tækniframfarir. Lönd sem ætla sér að tryggja aukin lífsgæði í gegnum þær breytingar verða að vera tilbúin og setja í forgang þann undirbúning sem þörf er á til að standast samkeppnina.
Ríkisstjórnin virðist því miður gefa umbreytingu samtímans lítinn gaum. Nú er stefnt að því að setja allt púður í eitt verkefni: að semja um inngöngu í samband sem veit sjálft ekki hvert það ætlar: Evrópusambandið. Staðreyndin er sú að töfralausnirnar á þeim vandamálum sem við búum við eða að okkur steðja finnast ekki í Brussel. Innan Evrópusambandsins (og utan) glymur hávær gagnrýni á þungt regluverk, seinagang og litla samkeppnishæfni álfunnar. Þeirri gagnrýni hefur ekki verið svarað af miklum þunga af forsvarsmönnum ESB, raunar þvert á móti. Af því leiðir að enn er með öllu óljóst hvernig sambandið kemur til með að þróast næstu árin, til hins betra eða verra.
Það er ákveðin kaldhæðni í því að á sama tíma og Ísland þarfnast þess að efnahagsmál séu sett í fyrsta forgang samhliða meiri einföldun, minni útgjöldum, meiri nýsköpun og sterkara menntakerfi horfi ríkisstjórnin til verkefnis sem mun halda stjórnkerfinu og stjórnmálunum uppteknum með tilheyrandi tilkostnaði, allt til þess eins að taka upp meira íþyngjandi regluverk og ákveða þannig að önnur og brýnni verkefni sitji á hakanum á meðan.
Ég hef óbilandi trú á samfélaginu okkar og ég trúi því að Ísland geti boðið upp á stórbætt lífskjör með réttri forgangsröðun. Þess vegna tel ég að Ísland standi nú á krossgötum. Nú er tíminn til að horfast í augu við þær umfangsmiklu breytingar sem koma með gervigreindinni og tryggja að við bjóðum fólki upp á bestu framtíðartækifærin. Þessar umbreytingar verða ekki án áskorana, þær munu reynast mörgum löndum erfiðar, en þau samfélög sem nýta tímann vel til að undirbúa sig munu fara betur í gegnum þær áskoranir sem verða óhjákvæmilega á vinnumarkaði og í samfélaginu öllu og geta jafnvel boðið upp á stóraukin lífskjör þegar fram í sækir. Þannig tryggjum við best hagsmuni Íslands til framtíðar.
Framtíðarkynslóðir eiga það skilið að við undirbúum beðið vel fyrir árstíðirnar fram undan, að við reytum arfa, sáum fræjum og hlúum að umhverfinu okkar. Þess vegna þurfum við að velja vel, segja nei við ESB og einbeita okkur að raunverulegum áskorunum sem munu skipta öllu máli til framtíðar.“
