Grein:
Hrafn Magnússon skrifar:
Í vikunni fjallaði þátturinn Kveikur á RUV um aðgangsharða sölumenn sem beita öllum brögðum að fá í viðskipti fólk sem vill spara í séreign til efri áranna.
Þessi úttekt í Kveik er ekki ný af nálinni en rekja má upphaf þessara sölumennsku aftur til síðustu aldamóta. Í árslok 1998 var haldinn fréttamannafundur stjórnvalda, þar sem kynntur var valfrjáls viðbótarlífeyrissparnaður fyrur almenning.
Ég var á þessum fundi og get fullyrt að á þeirri stundu datt engum í hug að nokkru síðar kæmi til sögunnar þýsk tryggingafélög sem fengu heimild fjármálaeftirlitsins að taka á móti þessum sparnaði almennings og væru líka með tryggingar innan þessa sparnaðarforms.
Fram hefur komið að þóknanir þessara erlendu fjárvörslufyrirtækja eru miklar og ávöxtun því að sama skapi rýr. Það sem vekur hins vegar athygli er að fjármálaeftirlitið hafi leyft þessa tryggingarstarfsemi og án þess að leita álits eftirlitsskyldra aðila, t.d. lífeyrissjóða.
Nú þýðir ekki að fást um það þó ærin ástæða sé til þess að farið sé yfir þau mál. Hitt þarf þó að gerast á næstu vikum er að endurskoða þau lagaákvæði sem fjalla um viðbótarlífeyrissparnaðinn.
Þessi þýsku tryggingarfélög geta auðvitað boðið sína þjónustu en sú fjármálaafurð og ráðleggingar eiga ekki að ná til viðbótarlífeyrissparnaðar almennings eða sparnaðar í tilgreindri séreign.
