Jú, landvarnir okkar voru í þeirra höndum en þeir voru ekki síður að verja eigið land með aðstöðu sinni hér. Héðan hljómuðu aðvörunarbjöllurnar.
Þröstur Ólafsson.
Umræðan/Facebook: Þröstur Ólafsson hagfræðingur skrifaði:
Þeir tímar eru gruggugir þegar óvissa er um hverjir séu vinir og hverjir ekki. Þetta þekkist á gruggum skeiðum pólitískra launráða og undirferla. Og einnig við áttaskipti landayfirráða og bandalaga. Heimsveldi eiga enga vini. Þeir koma og fara þegar þeim sýnist. Það þekkjum við. Stórveldi í landvinningartilkalli eða stríðum vilja frekar undirgefnar liðleskjur en vini. Þegar fólk talar innfjálgt um vini okkar vestanhafs, játa ég gjarnan. Þeir komu okkur til aðstoðar í þorskastríðum og fjárhagslegu klandri, þegar innanlands hagsmunagæsla var að reka þjóðarskútuna í strand. Lítil þjóð þarf á vinum og bandamönnum að halda. Bandaríkjamenn fengu ekki allt sem þeir báðu um en flest. Þeir virtu landslög hér.
Jú, landvarnir okkar voru í þeirra höndum en þeir voru ekki síður að verja eigið land með aðstöðu sinni hér. Héðan hljómuðu aðvörunarbjöllurnar. Það gaf þeim tíma. NATO og varnarsamningurinnn hjálpuðu okkur við að móta og festa okkur sem vestræna þjóð, í stað þess að djást að eigin ágæti sem stoltir afkomendur konunga og hetja. Við görpuðum af því við gætum staðið ein og óstudd í stormi úthafsins. Allar þjóðir myndu virða það. Enn heyrast þessar raddir.
Evrópa er akkeri okkar.
Hefur varnarsamningurinn breyst? Er hann kannski orðinn besta vörn okkar gegn hugsanlegri ásælni „vina“ í vestri ? Svona getur sagan gert grín að okkur. Hvorki borið undir þing né þjóð, þegar þeim voru veittar víðtækari heimildir til umsvifa hér. Láta á engu bera. Geri ráð fyrir að vilji þeir meir sé þeim það falt.
Þetta auðveldar okkur ekki að taka næsta skref í óhernaðarlegum vörnum þjóðarinnar. Öll saga okkar frá upphafi landnáms er nátengd pólitískri, trúarlegri, viðskiptalegri og ekki hvað síst menningarlegri þróun álfu okkar Evrópu. Sú tenging ætti að minna okkur á og styrkja í ræktarsemi okkar við innra fullveldi, því áhrifin frá langvarandi veru bandarísks herafla á sjálfstæðis vitund þjóðarinnar hér, munu slæva sjálfsvitund þjóðarinnar. Þann þátt þekkjum við einnig.
Framtíðarhagsmunir okkar liggja ekki í því hráa og tillitslausa peningaveldi sem mótar bandaríst samfélag. Evrópa er akkeri okkar. Án fastrar bindingar við bryggjupollana þar mun kæna okkar skekjast. ESB er fjarri því að vera gallalaus samtök. Það þarf enga stórsnillinga til að romsa þeim upp úr sér. Gallar þeirra eru þó margt um betri en kostirnir i vestrinu.
