„Að skerða hlut Ríkisútvarpsins við þessar aðstæður og viðskiptavæða alla fjölmiðlun og menningu á Íslandi í þessu alþjóðlega samkeppnisumhverfi væri glapræði.“
Stefán Jón Hafstein formaður stjórnar Ríkisútvarpsins.
Fjölmiðlar: Stefán Jón Hafstein, stjórnarformaður Ríkisútvarpsins, skrifaði grein um stöðu RÚV og um stöðiu annarra íslenskra fjölmiðlar. Hér að neðan eru lokakaflar greinarinnar. Svo má lesa greinina alla hér. Nú að lokaköflunum:
„Menn tala um forskot RÚV vegna útvarpsgjaldsins. Útvarpsgjaldið er um 23.000 krónur á ári — eða kringum 60 krónur á dag fyrir Rás 1, Rás 2 og sjónvarpið. Í samanburði við áskriftir að erlendum tónlistar- eða bíómyndaveitum er þetta sáralítið: Einstaklingsáskrift að hljómlistarveitu eins og Spotify kostar álíka mikið á dag og notendagjald Ríkisútvarpsins og svipað gildir um Netflix kvikmyndarásina.
Það væri áhugavert að fá góða greiningu á kaupum Íslendinga á erlendu efni því hún mun alveg örugglega sýna að í þessari samkeppni á alþjóðlegum fjölmiðlamarkaði fer Ríkisútvarpið halloka. Hið meinta forskot Ríkisútvarpsins er hreinlega ekki til. Aðrir fjölmiðlar okkar sem eftir eru eiga í harðri samkeppni á alþjóðlegum markaði líka og ljóst að þeir sem óska eftir stuðningsáskriftum eins og Samstöðin, Heimildin og Gímaldið og þurfa mun hærri gjöld en nemur áskrift að Spotify, Netflix – að ekki sé talað um enn fleir sérrásir sem mörg heimili kaupa efni frá. Íslenskir fjölmiðlar eins og Morgunblaðið, Síminn og Sýn eru einfaldlega á allt öðru verðsvæði sem von er. Það er því ekki einungis að auglýsingapeningar streyma úr landi heldur eru áskriftarleiðirnar í boði heimsfjölmiðlanna langt handa við samkeppnisburði íslenskra miðla.
Að skerða hlut Ríkisútvarpsins við þessar aðstæður og viðskiptavæða alla fjölmiðlun og menningu á Íslandi í þessu alþjóðlega samkeppnisumhverfi væri glapræði.
Þegar kaffibolli úti í bæ kostar yfir þúsund krónur, eru 60 krónur á dag fyrir 100 ára menningarauðmagn Ríkisútvarpsins bara smámunir – sem skipta samt miklu.
Ekki bara rekstur heldur hugmyndir
Niðurstaða mín er þessi: Það séu ekki bara rekstrarlegar forsendur íslenskrar fjölmiðlunar sem séu við það að bresta, og án almenningsútvarps verðum við virkilega illa stödd. Hitt kemur líka til að vegið er að sjálfstæðri, óháðri dagskrárgerð og fréttamennsku úr ýmsum áttum. Við þurfum að takast á við þær áskoranir ekki síður en auraleysið. Á því sviði erum við lánsöm því enn eigum við metnaðarfullt fjölmiðlafólk sem starfar af köllun og er fært um að takast á við krefjandi aðstæður ef við sköpum þau tækifæri sem þarf.“
