Umræðan: Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir skrifaði:
„Þetta gæti allt verið í uppnámi núna. Þar sem ég lærði að vera diplómatísk í tali þegar ég var utanríkisráðherra ætla ég að segja: Staðan gæti vissulega verið miklu verri og það er alls ekki víst að verstu spár um örlög vestrænnar samvinnu rætist. Við erum ennþá „bara“ á þeim stað að Trump stjórnin hefur bara hótað, en ekki beitt, hervaldi til þess að eignast Grænland. Við erum ennþá „bara“ á þeim stað að Bandaríkjaforseti „grínast“ með að kannski þurfi ekki að halda kosningar í haust. Kannski rennur ruglið skyndilega af yfirvöldum, eins og bandarískir þingmenn virðast enn vera að gefa vonir um. Kannski verður þetta bara allt í lagi. Kannski.
En það er ekki hollt fyrir sjálfstæða og fullvalda þjóð sem tekur ábyrgð á eigin málum að horfast ekki í augu við umhverfi sitt. Fámenn ríki sem hafa þurft að berjast fyrir sjálfstæði sínu leggja að jafnaði mjög mikla áherslu á að rækta framúrskarandi utanríkisþjónustu og viðhafa þroskað og yfirvegað samtal um utanríkismál á opinberum vettvangi. Við þurfum að skilja að Ísland hefur verið sjálfstætt og fullvalda á tímum þegar það hefur krafist minni fyrirhafnar og fórna en nokkru sinni áður í sögunni. Öll vandamál okkar í alþjóðamálum hafa verið lúxusvandamál. Stundum grunar mig að þessi þægindi geti reynst okkur hættuleg.
Ég er ekki að segja að við eigum að ganga í Evrópusambandið.
Það er vinsæll samkvæmisleikur í íslenskum stjórnmálum að reyna að lesa útúr öllu sem sagt er um alþjóðamál afstöðu til Evrópusambandsaðildar. „Ertu að segja að ættum að ganga í ESB?“ er algeng spurning sem ég fæ þegar ég tjái mig um utanríkismál og tala ekki illa um Evrópu. En ég er ekki að segja að við eigum að ganga í Evrópusambandið. Ég er að segja að spurningarnar sem við stöndum frammi fyrir eru miklu stærri en það. Vandamálin sem við munum mæta á næstu misserum, árum og áratugum verða kannski ekki bara lúxusvandamál. Sú staða sem við horfum upp á krefst þess að staða okkar í heiminum sé ekki rædd á grundvelli gamalla kredda og frasa sem þótt hafa nothæfir meðan alþjóðakerfið virtist ósnertanlegt.
Þegar myndin breytist þarf samtalið að breytast
Bandaríkin eru ekki fullkomin. Evrópusambandið er ekki fullkomið. Norðurlöndin eru ekki fullkomin og við erum sjálf ekki fullkomin. Við þurfum að horfa á og tala um heiminn eins og hann er, ekki eins og við óskum okkur að hann sé. Þegar sú mynd breytist, þá þarf samtalið líka að breytast. Ef við ætlum okkur að vera áfram sjálfstætt og fullvalda ríki þá þarf að vera hægt að eiga þroskað samtal um hvernig við raunverulega stöndum vörð um þá stöðu í heimi sem gæti verið að taka hraðari breytingum en við höfum séð frá því Ísland lýsti því yfir við heiminn að við værum sjálfstætt og fullvalda lýðveldi.“
Fyrirsögnin er Miðjunnar.
