„Að ekkert skipti máli nema að fá að lifa áfram í sykurhúðaðri sjálfsblekkingu“

Mögulega segir það okkur eitthvað um hvaða augum fulltrúar sérfræðingastéttanna líta Eflingarfólk.

Sólveig Anna Jónsdóttir formaður Eflingar.

Samfélag: Sólveig Anna Jónsdóttir, formaður Eflingar, skrifaði grein á Vísi þar sem hún fjallar um nýútkomna skýrslu:

„Nýverið kom út skýrsla Vörðu, rannsóknarstofnunar ASÍ og BSRB, þar sem m.a. er fjallað um stöðu ófaglærðs starfsfólks leikskólanna, sem eru eiginlega allt konur eða 94% samkvæmt skýrslunni. Lítið sem ekkert hefur verið fjallað um skýrsluna í fjölmiðlum eða af stjórnmálafólki, sem er mögulega til marks um að samfélag okkar sé alls ekki jafn heilsuhraust og Samfylkingarkonurnar vilja halda fram – í raun má halda því fram með sannfærandi hætti að skýrsla Vörðu fjalli um hve einstaklega óheilbrigt samfélag okkar er orðið, sérstaklega þegar kemur að málefnum barna og þeirra sem vinna við að gæta þeirra. Fullkomnu áhugaleysi stjórnmálafólks á niðurstöðum skýrslunnar má mögulega líkja við manneskju sem komin er með áunna sykursýki en heldur áfram að fá sér kók á hverjum degi; algjört og yfirgengilegt ábyrgðarleysi og yfirlýsing um að ekkert skipti máli nema að fá að lifa áfram í sykurhúðaðri sjálfsblekkingu.“

Síðar í grein Sólveigar Önnu segir:

En þar hafði ég auðvitað rangt fyrir mér.

„Ég sóttist eftir því að vera fulltrúi ASÍ í aðgerðarhópi þeim sem fékk verkefnið að vinna umrædda skýrslu stjórnvalda og svokallaðra aðila vinnumarkaðarins. Ég taldi að sökum þess að Efling er með langfjölmennasta hóp ófaglærðs leikskólastarfsfólks innan sinna raða af öllum verkalýðsfélögum og mikil þekking á málefninu þar til staðar, ásamt augljósum áhuga, yrði slíkt auðsótt. En þar hafði ég auðvitað rangt fyrir mér – á vettvangi ASÍ er ekkert auðsótt fyrir Eflingu – og formaður VR, þrátt fyrir að félag hennar innihaldi ekki einn einasta starfsmann leikskóla, var af Alþýðusambandinu skipuð í hópinn. Efling framkvæmdi síðasta haust velheppnaða könnum hjá félagsfólki sem starfar á leikskólum – félagið fjallaði mikið um niðurstöðunar, en mjög góð þátttaka var í könnuninni og mikið hægt að læra þar. Aldrei var óskað eftir því að sjá niðurstöður könnunarinnar í tengslum við vinnu starfshópsins, og ASÍ hefur heldur ekki á neinum tímapunkti sóst eftir því að fá á niðurstöðunum kynningu. Mögulega segir það okkur eitthvað um hvaða augum fulltrúar sérfræðingastéttanna líta Eflingarfólk – mögulega getum við líka dregið af þessu ályktanir sem útskýra að einhverju leiti stöðu leikskólanna og þess risastóra hóps mest megnis kvenna sem stritar við að halda þeim gangandi á hverjum degi.

Stjórnvöld og verkalýðshreyfingin eiga að sjá sóma sinn…

Auðvitað er alltaf leiðinlegt að þurfa að borga meira. En staðreyndin er þó sú að á Íslandi hefur 70% launafólks það sem betur fer gott. Að láta eins og það sé auðvirðilegur glæpur að eitthvað af þessu fólki borgi aðeins meira fyrir leikskóladvöl barna sinna er öfgafull og ýkjukennd nálgun og ekki sæmandi fólki sem vill láta taka sig alvarlega. 30% launafólks ná ekki endum saman og búa við skert kjör – í þeim hópi er starfsfólk leikskólanna. Stjórnvöld og verkalýðshreyfingin eiga að sjá sóma sinn í því að beina sjónum að þessu fólki og sameinast í því samfélagslega grundvallarverkefni að bæta kjör þeirra og aðstæður. Í stað þess að standa í vegi fyrir því að fulltrúar Eflingar-fólks fái sæti við borðið þegar verið að ræða um stórkostlega mikilvæg mál af því að það er óþægilegt og leiðinlegt að hlusta á málflutning okkar vegna þess að hann byggir á efnahagslegum staðreyndum úr reykvískum raunveruleika en ekki kreddum, á að bjóða okkur að taka þátt í samtalinu og vinna með okkur að því að hætt verði að þræla út verkakonum við ömurlegar aðstæður. Þegar það gerist getum við sagt að samfélag okkar sé aðeins byrjað að jafna sig á alvarlegum veikindum síðustu áratuga.“

Hér má lesa alla grein Sólveigar Önnu formanns Eflingar.