Umræðan: Birgir Dýrfjörð jafnaðarmaður skrifaði:
Ég man ljóslega þann suddalega sunnudag í Hafnarfirði þegar ég, illa launaður iðnnemi, klippti dagblöð að leggja inn í skóna mína og sveigði svo hjá eða stökk yfir götupollana og niður á Austurgötu. Þar bjó í dyrabjöllulausri skrifstofu ungur lögfræðingur, Árni Gunnlaugsson. Hann var formaður félags ungra jafnaðarmanna Erindi mitt var að óska inngöngu í það félag. Árni tók mér vel. Hvorugum okkar datt í hug þá, að það sama ár yrði ég formaður FUJ í Hafnarfirði.
Ég var reyndar ekki alveg blankur í pólitík. Ég hafði unnið með Sigurði Sólonssyni góðum Framsóknarmanni. Hann hafði útvegað mér ályktanir og samþykktir frá flokksþingum Framsóknar flokksins, sem ég sogaði í mig. Síðan hef ég haldið því fram að stefna Samvinnumanna og Jafnaðarmanna væri sitt hvor greinin á sama stofni.
Að auki hafði ég lúslesið Kommúnistaávarpið. Sú ljómandi tálsýn hvarf í Ungverjalandi.
Nú hefur það gerst að pólitískir seiðskrattar hafa sent uppvakninga sem halda því blákalt fram, að borgafulltrúar Samfylkingarinnar í Reykjavík eigi að úreldast.
Næst gerðist það að ég eignast bókina Jafnaðarstefnan eftir Gylfa Þ. Gíslason. Þar var greinagóð lýsing á jafnaðarstefnunni og því umhyggjusama samfélagi sem hún boðar.
Þar fann ég að jafnaðarstefnan var svarið við leit minni að pólitískri lífsskoðun.
Kjarni hennar er enn óbreyttur frá því sem var fyrir þeim rúmu 70 árum sem liðin eru.
Jafnaðarstefnan er sígild
Nú hefur það gerst að pólitískir seiðskrattar hafa sent uppvakninga sem halda því blákalt fram, að borgafulltrúar Samfylkingarinnar í Reykjavík eigi að úreldast. Þeir eigi að víkja fyrir fólki með „nýja sýn og nýja túlkun“ á stefnu jafnaðarmanna. (ath. konur eru líka menn)
Ég er iðnaðarmaður og var skyldaður í fjögurra ára nám til að læra mitt fag.
Þau tvö sem uppvakningarnir dæma í úreldingu eru Heiða Björg borgarstjóri og Skúli Helgason borgarfulltrúi. Þau eru einu frambjóðendurnir sem hafa þá verklegu kunnáttu og reynslu sem þarf til að vera borgarfulltrúi. Þau hafa bæði skilað lofsverðu verki flokki sínum til sóma.
Er þá ekki galið að skifta þeim út fyrir lærlinga sem lítið kunna og verða að fálma sig áfram?
Það er vissulega mikið gleðiefni þegar nýtt fólk keppir eftir að vera valið til trúnaðarstarfa fyrir Jafnaðarstefnuna. Það val má þó aldrei byggja á þeirri heimsku að hafna beri fólki fyrir þær sakir einar, að hafa ekki „nýja sýn og nýja túlkun“ að hafa verið jafnaðarmaður of lengi.