Hrafn Magnússon skrifaði:
Tökum á móti því með opnum örmum og hjálpum því að lifa innihalds ríku og hamingjusömu lífi hér á landi. Umburðarlyndi er allt sem þarf.
Margt sómafólk hefur smitast af sjúkdómi sem einu nafni heitir „útlendingahatur.“
Sjúkdómurinn byggir á tortryggni og hatri á útlendingum sem hér vilja búa og starfa. Sérstaklega er þessu sómafólki í nöp við þá útlendinga sem koma frá öðrum menningarsvæðum, tala framandi tungumál að okkar dómi og iðka trú sína. Sérstaklega beinist tortryggnin og hatrið gagnvart múslimum, einkum fólki frá Palestínu sem flúið hefur hörmungarnar og þjóðarmorðin þar austur frá.
Hvað er til ráða í þessu sambandi?
Væri ekki hollt fyrir „góðborgarana“ að líta sér nær og fræðast um hvernig Íslendingarnir sem fluttu til Vesturheims komu sér fyrir á nýjum slóðum aðallega í Manitoba í Kanada. Í fyrsta lagi héldu þeir hópinn og stofnuðu eins konar nýlendu; Nýja Ísland en einnig voru þeir fjölmennir í Winnipeg og í N-Dakota í USA. Ekki ætla ég að rekja þá sögu hér en mikil samsvörun er milli þeirra og útlendinga sem hér vilja búa. Fyrsta kynslóð Vestur-Íslendinga lagði áherslu á að afkomendur þeirra lærðu ensku, en enskan var mál frumbyggjanna. Þeir gáfu út tímarit á íslensku, Lögberg og Heimskringlu og gáfu út bækur á íslensku. Stephan G. Stephansson orti á íslensku ódauðleg kvæði en ekki á ensku!
Lokaorð mín skulu vera þessi:
Við skulum sýna öllu því erlenda fólki sem hér vill búa umhyggju og styðja það í hvívetna í leik og starfi. Það gerum við best með því að útrýma tortryggni og hatri í garð þessa ágæta fólks sem líkt og Vestur-Íslendingarnir eru að fóta sig áfram í nýju og flóknu þjóðfélagi. Tökum á móti því með opnum örmum og hjálpum því að lifa innihalds ríku og hamingjusömu lífi hér á landi. Umburðarlyndi er allt sem þarf.