„…börnin okkar sem bíða dögum saman, vikum saman, misserum saman, árum saman.“
Sigmundur Ernir Rúnarsson.
Alþingi:
Sigmundur Ernir sagði á Alþingi fyrir augnabliki:
„Við alþingismenn tölum mikið. Við tölum oft fram á kvöld, tölum oft fram á nótt og jafnvel rauðamorgun. Okkur liggur mikið á og tölum um mögulegar álögur á fólk, mögulega tekjumöguleika ríkisins, deilum um það og tökumst á. En erum við raunverulega að fjalla um mikilvægustu málin í þjóðfélaginu hér á landi? Ég held stundum ekki.
Á dögunum barst okkur öllum bæklingur sem ekki hefur verið minnst á hér í þingsal fyrr en núna, um biðlistaómenninguna gagnvart íslenskum börnum. Setjum okkur í þessi spor eitt stundarkorn. Hvernig heldur þingheimur að barnafjölskyldum líði með lítið ómálga barn sitt fyrir framan sig sem á fyrir höndum að bíða vikum saman, mánuðum saman, misserum saman, árum saman eftir talmeinafræðingi? Hvernig haldið þið að þessu fólki líði? Vel? Nei. Það er í kvíðakasti upp á hvern einasta dag vegna þess að okkur hefur sem samfélagi tekist að búa til biðlistaómenningu gagnvart börnum. Við í þessum þingsal erum að tala um eitthvað allt annað, alla daga, nema börnin okkar sem bíða og bíða og foreldrana okkar sem bíða og bíða eftir lífsnauðsynlegri þjónustu og fyrir vikið þá líða þessi börn mörg hver vítiskvalir og lífsgæði þeirra skemmast til æviloka.
Einn lítill bæklingur barst okkur á dögunum og við tölum um eitthvað allt annað alla daga, fram á nótt og fram á rauðamorgun nema börnin okkar sem bíða dögum saman, vikum saman, misserum saman, árum saman. Hugsum stundum um hvernig þeim líður og þessum barnafjölskyldum sem er gert að bíða. Biðin er það eina sem við sem samfélag bjóðum þeim upp á.“
