Sá sem veitir þjónustuna getur ákveðið framboðið og verðið einhliða og kaupandinn á ekki annarra kosta völ en að kaupa.
Ragnar Önundarson.
Umræðan: Ragnar Önundarson skrifaði:
„Stjórnvöld hafa marg-ítrekað að Landsbankinn verði ekki seldur, til þess að hið opinbera geti haft hönd í bagga með þjónustu og samkeppni á fjármálamarkaði. Það er rétt að honum hefur ekki verið beitt í þessu skyni hingað til, en sú staðreynd að erlendir aðilar hafa keypt stóra hluti í keppinautum hans sýnir mikilvægi þessa eignarhalds. Ég hefði kosið að ríkið ætti amk 34% í öllum bönkum til að geta hindrað breytingar á samþykktum ef banki kæmist í eigu „féfletta“ (asset strippers). Ásamt lífeyrissjóðum væri tryggt með amk 50% eign almennings að féflettar taki ekki sparifé almennings traustataki á ný. Við megum ekki missa sjónar á því að fákeppni er aðstaða til sjálftöku og að greiðslu-og lánsfjármiðlun hefur öll einkenni innviða: Sá sem veitir þjónustuna getur ákveðið framboðið og verðið einhliða og kaupandinn á ekki annarra kosta völ en að kaupa. Þetta kallar á vöktun hins opinbera og íhlutun ef um misnotkun aðstöðunnar er að ræða.“
