- Advertisement -

Gullæði og uppgrip reynast ekki vel

Ragnar Önundarson:

Ef það verður gjaldeyrisskortur hækkar verð hans. Það er kallað „gengislækkun.“ Lífskjör allra íbúa landsins versna.

Í raun er varanlegri eign eytt í það sem er óvaranlegt: Ferð til „Tene“ og nýr jeppi eru af því tagi. Það kemur að skuldadögunum.

Efnahagsmál: Því miður eru hinar rómuðu auðlindir landsins ekki breytilegar. Þegar afrakstur þeirra deilist á stærri hóp kemur minna í hlut hvers og eins. Næstum allar gjaldeyristekjur landsins eru af náttúruauðlindum sem eru takmarkaðar: Fiskur, og náttúra landsins. Vatnsaflið er takmarkað til lengri tíma. Jarðhitinn er varanlegastur.

Neysluvörur eru að miklu leyti innfluttar og þær þarf að greiða með gjaldeyri. Fjöldi landsmanna er ráðandi um innflutninginn og ef harðnar í ári gefur gengið eftir, hugsanlega varanlega, sem þýðir þá verri lífskjör okkar til langframa. Ef það verður gjaldeyrisskortur hækkar verð hans. Það er kallað „gengislækkun.“ Lífskjör allra íbúa landsins versna.

Ferðaþjónustan og fiskeldið ganga út frá að leggja megi hvað sem er á náttúru landsins. Ástæða norsks fiskeldis hér er sú, að aukning í Noregi er ekki lengur möguleg, m.a. vegna eiturs fyrir laxalús. Stæði fyrir sjókvíar þar eru uppurin.

Þörf ferðaþjónustunnar er fyrir láglaunafólk til að starfa við fjöldatúrisma, sem mun ekki reynast sjálfbær vegna áníðslu á náttúruna. Þegar náttúruperlur fara að láta á sjá mun greinin ætlast til að almenningur / ríkissjóður borgi umbætur, framkvæmdir, sem breyta ásýnd „perlunnar“ og afhjúpa fénýtinguna. Smám saman rýrnar sú ímynd sem dregur ferðamenn hingað.

Stjórnlaus þróun, ágengni, mun ekki reynast sjálfbær. Beint flug til Kína er birtingarmynd óstjálfbærrar þróunar: Mannfjöldinn þar er „ótæmandi auðlind.“ í augum þeirra sem vilja hafa tekjur af ókeypis afnotum náttúru sem verður að vera í sameign landsmanna allra.

Gullæði og uppgrip reynast ekki vel og bakslag verður. Við sjáum þessu aðfluttu fólki ekki einu sinni fyrir húsnæði.

„Auðsáhrif“ er það kallað þegar heilt samfélag missir sig í gleðivímu þenslunnar. Það gerðist árin fyrir 2008 og það er að endurtaka sig núna. Fólk hefur séð markaðsverð íbúðarhúsnæðis síns hækka mikið, því fylgir sælukennd. Fólk getur ekki selt íbúðina, af því að það þarf húsnæði, svo það gengur á sparnað og / eða tekur lán. Í raun er varanlegri eign eytt í það sem er óvaranlegt: Ferð til „Tene“ og nýr jeppi eru af því tagi. Það kemur að skuldadögunum.


Tengdar fréttir sem þú gætir haft áhuga á að lesa: