„Þetta er ekki efnahagsstjórn. Þetta er sjónhverfing“

Stjórnmál:Það er eiginlega með ólíkindum að horfa upp á þessa „lausn“ þar sem vandi verkafólks er algerlega hunsaður.

Stjórnvöld fara í tímabundna lækkun á VSK á eldsneyti — aðgerð sem þau hefðu sjálf áður kallað „hagfræði eins og að pissa í skóinn sinn“, og það er nákvæmlega það sem þetta er. Þessi lækkun er sett inn yfir háannatíma ferðaþjónustunnar, á sama tíma og hundruð þúsunda ferðamanna keyra um landið þvert og endilangt og fá afslátt sem er greiddur af íslenskum skattgreiðendum, á meðan verkafólk stendur eftir.

En það sem er kannski alvarlegast…

Þessi tímabundna lækkun mun vissulega mælast inni í neysluvísitölunni í júní og hafa tímabundin áhrif, en hún ein og sér mun alls ekki tryggja að 12 mánaða verðbólga fari undir 4,7% í ágúst. Þetta er ekki lausn á verðbólgu heldur tilraun til að hafa áhrif á mælingu á réttum tíma, og svo kemur hækkunin aftur inn í september og allt fer til baka án þess að nokkuð hafi breyst til lengri tíma.

En það sem er kannski alvarlegast er að þessi aðgerð mun kosta ríkissjóð gróflega 6–7 milljarða króna. Í stað þess að nota þessa fjármuni til að hjálpa þeim sem eru að fara verst út úr verðbólgunni er þeim dreift út um allt kerfið til hátekjufólks, fyrirtækja og jafnvel ferðamanna. Þetta er einfaldlega léleg forgangsröðun.

Við eigum að gera þetta öðruvísi og nota þessa fjármuni til að hækka tímabundið barnabætur og vaxtabætur og setja inn beinar greiðslur til tekjulágra heimila, verja leigjendur með raunverulegum aðgerðum og beina stuðningi þangað sem þörfin er mest, þannig að peningarnir fari til þeirra sem finna mest fyrir verðbólgunni í stað þess að leka út um allt kerfið.

En í staðinn er valin leið sem fegrar tölur tímabundið, leysir ekkert til lengri tíma og skilur verkafólk enn og aftur eftir. Fólkið sem var svikið í síðustu kjarasamningum, fólkið sem hefur borgað verðbólguna og átti að vera í forgangi, er ekki einu sinni ávarpað.

Hef aldrei áður upplifað svona vinnubrögð.

Það sem gerir þetta enn alvarlegra er að bæði Starfsgreinasamband Íslands og Efling stéttarfélag höfðu þegar komið þessum sjónarmiðum skýrt á framfæri við stjórnvöld, en á það var ekki hlustað og ekkert raunverulegt samráð haft. Ég hef aldrei upplifað svona vinnubrögð áður í þau 21 ár sem ég hef starfað á vettvangi verkalýðshreyfingarinnar þegar kemur að samskiptum við stjórnvöld — hrokinn virðist allsráðandi.

Svona kemur ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur fram við íslenskt verkafólk sem á tyllidögum þykist bera hag þess fyrir brjósti.

Þetta er ekki efnahagsstjórn. Þetta er sjónhverfing.