Alþingi: „Í dag fór fram áhugaverð umræða um frumvarp dómsmálaráðherra um brottfararstöð á Alþingi. Úrræði sem er nauðsynlegur partur af skilvirku útlendingaeftirliti gagnvart þeim sem ekki sýna samstarfsvilja við brottvísun. Talsverð sátt var um að málið þyrfti að ná fram að ganga í þinginu þó minniháttar álitamál hafi verið uppi um hversu langt skildi ganga,“ skrifaði Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir.
„Það er af sem áður var. Fyrir sex árum ræddi ég nauðsyn þessarar lagasetningar í þinginu, við vægast sagt litlar undirtektir núverandi ráðamanna. Á sama tíma tók ég við nýjum landamærabíl lögreglunnar og var sökuð um ógeðfellda háttsemi með því að láta mynda mig með lögreglunni að þessu tilefni. Í síðustu viku brostu stjórnarþingmenn og ráðherra sínu breiðasta með sama bíl. Á þessum tíma var líka frumvarp komið inn í þingið sem felldi niður séríslenskar reglur í útlendingalögunum, frumvarp sem þurfti fram að koma ár eftir ár áður en það var að lokum samþykkt. Þá hafði ég ítrekað bent á hvernig sérreglur fyrir börn gæti ýtt undir mansal. Á þessum tíma voru síðan ítrekað fluttar fréttir af brottvísunum, þekktur poppari gaf út lagið „Áslaug Arna“ þar sem fólk er hvatt til að vera ekki ég þar sem ég „henti óléttum konum úr landi“. „Áslaug Arna martröð barna“ var ritað á veggi um miðbæinn og tekið upp í þættinum hjá Gísla Marteini. Þá var þessi mynd máluð af mér með fálka á öxlinni í nasistabúning.
Tilefni þessarar upprifjunar er ekki sú hve óvægin umræðan var eða að ég kveinki mér undan því sem fram fór á þessum tíma. Heldur það að setja hlutina í ákveðið sögulegt samhengi. Á þessum tíma áttuðu fæstir sig á þeim áhrifum og kostnaði sem þessi málaflokkur ætti eftir að hafa í för með sér og þeim mun auðveldara að sveiflast með fjöldanum og telja að mannúð fylgdi veikri umgjörð. Þetta er áminning um hvað samfélagsumræðan getur breyst hratt og hvað við eigum oft erfitt með að muna hvernig hún var. Þetta er líka áminning um að stjórnmálamenn þurfa að geta tekið ákvarðanir byggðar á gögnum og eigin sannfæringu en ekki aðeins eftir skoðun fjöldans. Til lengri tíma gerir fólk nefnilega þær kröfur til ráðamanna, þó það láti kannski nú ekki mikið í sér heyra rétt á meðan baráttan stendur yfir.
Mér hefur oft verið legið á hálsi að hafa ekki gert nóg og þá aðallega vísað til orðræðu minnar áður en ég varð þingmaður, ég skil að það henti óvildarfólki. Ég skil líka að fólk hefði viljað sjá árangur fyrr. En eitt er víst að allir dómsmálaráðherrar Sjálfstæðisflokksins lögðu ítrekað fram breytingar í andstöðu við meirihluta þingsins sem hafði betur þangað til loksins þegar þau fundu að svona gengi þetta hreinlega ekki lengur.
Ég gleðst því yfir því að fleiri hafi nú áttað sig á því að minnsta mannúðin felst í að missa stjórn á kerfinu, hér eigi ekki að gilda séríslenskar reglur og brottvísun þarf að geta farið fram lögum samkvæmt.“
Myndin er eftir listamanninn Þránd.
