Magnús Guðbergsson, félagi í Strandveiðifélagi Íslands, skrifaði:
„Sigmundur Davíð er enn á ný mættur með heimsendasögur um Evrópusambandið. Handritið er kunnuglegt, fullveldið sé í hættu, íslenskt samfélag standi frammi fyrir stórkostlegri ógn og Íslendingar þurfi að hafna öllu sem tengist Evrópusambandinu.
En það er athyglisvert hvað vantar í þessa umræðu.
Þá hlýtur eðlileg spurning að vakna.
Stærstu íslensku sjávarútvegsfyrirtækin hafa fyrir löngu haslað sér völl innan Evrópu. Þau eiga fyrirtæki, fiskvinnslur og sölufélög víða um Evrópu, fjárfesta þar fyrir stórar fjárhæðir, taka lán í evrum og gera upp í evrum.
Íslensk sjávarútvegsfyrirtæki hafa þannig sjálf byggt upp umfangsmikla starfsemi innan Evrópu og nýta sér markaðinn þar á hverjum degi.
Þá hlýtur eðlileg spurning að vakna.
Ef Evrópusambandið er sú stórkostlega hætta sem okkur er sífellt sagt frá, hvers vegna eru íslensku stórútgerðirnar þá sjálfar að færa sífellt meiri starfsemi inn á Evrópumarkað?
Af hverju eru þær að kaupa fyrirtæki í Evrópulöndum, reka þar vinnslur, fjárfesta og byggja upp starfsemi ef kerfið er jafn hættulegt og haldið er fram?
Það virðist því vera ákveðin tvöfeldni í umræðunni. Evrópusambandið er lýst sem ógn við Íslendinga, á meðan íslensk stórfyrirtæki nýta sér möguleikana sem Evrópumarkaðurinn býður upp á af fullum krafti.
Þetta snýst því ekki eingöngu um fullveldi.
Það hlýtur líka að mega spyrja hverjir hafa mestan hag af því að viðhalda núverandi kerfi hér á landi.
Í áratugi hefur íslenska kvótakerfið fært örfáum stórum fyrirtækjum og fjölskyldum gríðarleg völd og auðæfi sem byggjast á sameiginlegri auðlind þjóðarinnar. Þeir sem hafa komist í bestu stöðuna innan kerfisins hafa síðan getað nýtt fjármagn og eignir til að byggja upp starfsemi víða um heim.
Þetta er umræðan sem Íslendingar þurfa að taka af alvöru.
Við eigum að ræða málin af yfirvegun.
Og eitt atriði má ekki gleymast þegar talað er um kosningarnar 29. ágúst.
Þá er ekki verið að kjósa um aðild að Evrópusambandinu.
Það sem verið er að ákveða er hvort hefja eigi aðildarviðræður. Markmiðið er að fá samning á borðið og sjá hvað Ísland getur fengið út úr slíkum samningi.
Síðan er það þjóðarinnar að taka endanlega ákvörðun.
Það er því erfitt að sjá rökin fyrir því að hafna eigi samningi áður en hann hefur verið gerður og áður en þjóðin hefur fengið tækifæri til að sjá hvað í honum felst.
Við eigum að ræða málin af yfirvegun.
Við eigum að skoða kosti og galla.
Við eigum að spyrja hvað hentar íslenskum almenningi, íslenskum fyrirtækjum og íslensku samfélagi til framtíðar.
En hræðsluáróður getur ekki komið í stað staðreynda.
Það er líka kominn tími til að spyrja óþægilegu spurningarinnar:
Látum þjóðina fá staðreyndirnar á borðið.
Hvers vegna er Evrópusambandið sagt vera svo hættulegt íslenskum almenningi þegar íslensk stórútgerð hefur sjálf nýtt sér Evrópumarkaðinn, fjárfest þar, keypt fyrirtæki, tekið lán í evrum og byggt upp starfsemi þar í áratugi?
Kannski er kominn tími til að hætta að hræða fólk frá því að skoða samning sem það hefur ekki enn séð.
Látum þjóðina fá staðreyndirnar á borðið. Síðan getur hún tekið ákvörðun.
Þá getur þjóðin spurt sig hvort réttara sé að taka til hér heima og byrja á að innkalla aflaheimildir aftur til þjóðarinnar.
Þar sem núverandi kvótakerfi veldur háum vöxtum og verðbólgu í landinu á almenning.“
