Ég er tilbúinn að ræða þetta miskunnarlausa óréttlæti á opinberum vettvangi við hvern sem er – þar með talið fjármálaráðherra sjálfan.
Vilhjálmur Birgisson.
Vilhjálmur Birgisson skrifaði:
Fjármálaráðherra sagði í Ísland í bítið í morgun að skrif mín um að ellilífeyrisþegar og verkafólk væru að greiða fyrir hið nýja örorkukerfi væru „fært í stílinn“. Hann nefndi sérstaklega að framlag til jöfnunar á örorkubyrði væri ekki 10 milljarðar heldur 4,5 milljarðar.
Ég segi þetta skýrt: Allt sem ég hef sagt um þetta mál stend ég við. Ástæðan er einföld: fjármálaráðherra veit nákvæmlega hvernig þetta liggur og út á hvað mín gagnrýni gengur.
Um næstu áramót verður það fellt niður að fullu.
Hann veit að til þess að verkamannalífeyrissjóðir standi jafnfætis öðrum sjóðum þarf framlagið að vera um 10 milljarðar á ári.
Hann veit að niðurfelling framlagsins til jöfnunar var beinlínis ákveðin til að fjármagna að hluta til dýru breytinguna á nýja örorkukerfinu.
Og hann veit að með þessu er verkafólki í erfiðisvinnu gert að borga úr eigin lífeyri fyrir kostnað sem ríkið átti að standa undir.
Staðreyndirnar tala sínu máli:
Árið 2024 var framlagið tæpir 8 milljarðar.
Árið 2025 var það lækkað í 4,6 milljarða.
Um næstu áramót verður það fellt niður að fullu.
Fjármálaráðherra veit fullkomlega að þessi lækkun og niðurfelling var ákveðin við vinnslu breytinganna á nýja örorkukerfinu. Það kom skýrt fram að finna yrði leiðir til að fjármagna þessa dýru breytingu. Það var gert með því að láta ellilífeyrisþega og réttindaávinnslu verkafólks greiða fyrir hana að hluta til með afnámi framlags til jöfnunar á örorkubyrði.
Þetta vita allir sem þekkja til málsins!
Óréttlætið birtist svona:
Ef verkamaður í verkamannasjóði hefur áunnið sér rétt til 500.000 króna á mánuði í lífeyri, þá þarf að skerða hann niður í 425.000 krónur vegna örorkubyrðarinnar. Munurinn er 75.000 krónur á mánuði, 900.000 krónur á ári – eða um 14,4 milljónir króna á lífsleiðinni frá 67 ára aldri miðað við meðalævi.
Og þetta gerist ekki í öðrum sjóðum þar sem örorkubyrðin er minni. Þar fá sjóðsfélagar sín réttindi óskert.
Þetta er óréttlæti sem brýtur gegn grundvallarhugmyndinni um jöfnuð og réttlæti.
Ég spyr: hvernig er hægt að níðast svona á verkafólki? Hvaða samtryggingarkerfi er þetta sem menn á tyllidögum státa sig af? Samtrygging sem gengur út á það að fólkið sem stendur höllum fæti í íslensku samfélagi – verkafólkið í erfiðustu störfunum – þurfi eitt að bera alla örorkubyrðina innan lífeyrissjóðanna.
Þetta er ekki samtrygging. Þetta er óréttlæti sem brýtur gegn grundvallarhugmyndinni um jöfnuð og réttlæti. Og það er tímabært að fjármálaráðherra viðurkenni það í stað þess að gera lítið úr staðreyndunum með orðum eins og „fært í stílinn“.
Ég er tilbúinn að ræða þetta miskunnarlausa óréttlæti á opinberum vettvangi við hvern sem er – þar með talið fjármálaráðherra sjálfan.
