Vilhjálmur Bjarnason skrifar fína grein í Moggann í dag. Greinin er nokkuð löng, en innihaldsrík. Vilhjálmur valdi fyrirsögnina „Samkeppni og lífskjör.“ Við höfum kosið að birta hér tvo síðustu hluta hennar:
„Í siðuðum samfélögum eru samkeppnisbrot talin með alvarlegustu glæpum. Alvarleikinn felst í því að brotaþolinn er lítt skilgreindur. Brotaþolar eru óljóst mengi fólks, gjarnan heil samfélög, þar sem hver og einn getur lítt afmarkað sitt tjón og á því erfitt með að sækja bætur fyrir meint tjón.
Það er hægt að áætla með nokkurri vissu hver er ábati þess, sem fremur brotið. Um það dugir lítt fyrir lærða hagfræðinga á barmi Nóbelsverðlauna að þræta. Að auki á að teyma þá sem brjóta af sér í samkeppnisbrotum á brott í járnum, svo þeir valdi ekki frekari skaða.
Það kann að vera að þeir sem níðast á neytendum haldi sig eiga afsökun. En það er ekki til afsökun í samkeppnisbrotum, fremur en til er afsökun fyrir íslenskan mann að halda framhjá franskri konu.
Hér í landi eru settar upp sýndarstofnanir til að viðhafa neytendavernd. Samkeppnisstofnun er litlu betri en Verðlagseftirlitið, sem gætti hagsmuna framleiðenda, heildsala og smásala. Fjármálaeftirlitið er lítil vernd fyrir neytendur á fjármálamarkaði. Fjármálaeftirlitið verndar sjálft sig. Eiginlega verra en ekkert.
Hver hefur nokkurn tíma séð fátækt fólk haga sér eins og manneskjur?
Gagnslaus neytendavernd eflir fátækt.“
