Þetta er ekki sameign. Þetta er fákeppni. Þetta er samþjappað einkafjármagn. Þetta er kapítalismi í sinni tærustu mynd.
Þórólfur Júlían Dagsson.
Þórólfur Júlían Dagsson skrifaði:
„Það er til fólk á Íslandi sem kallar sig sósíalista og berst á sama tíma gegn aðild að Evrópusambandinu. Ekki af því að sambandið sé of markaðssinnað. Ekki af því að regluverkið þrengi að ríkisrekstri. Nei. Á nákvæmlega sömu forsendum og útgerðin sjálf. Af því að útgerðin er í varnarstöðu. Af því að hún óttast að missa undanþágur sínar frá evrópskum samkeppnislögum.
Hugsið ykkur það. Stærstu fjármagnseigendur landsins eru hræddir um forréttindi sín. Og sósíalistinn hleypur til varnar.
Þetta er ekki sameign.
Þetta er fákeppni.
Hverjir eiga kvótann?
Sósíalismi snýst um eitt í grunninn. Hvorum megin stendur þú, með vinnandi fólki eða með eigendum fjármagnsins? Það er mælistikan. Og út frá henni er rétt að spyrja einfaldrar spurningar. Hverjir eiga íslenskan sjávarútveg?
Svarið vitum við öll. Kvótinn, aðgangurinn að sameiginlegri auðlind þjóðarinnar, hefur á fjórum áratugum safnast á hendur örfárra fjölskyldna og stórfyrirtækja. Arðurinn rennur ekki til sjómanna. Ekki til fiskvinnslufólks. Ekki til byggðanna sem horfðu á eftir kvótanum sínum. Hann rennur til eigenda. Í arðgreiðslur, eignarhaldsfélög, fjölmiðla og fasteignir.
Þetta er ekki sameign. Þetta er fákeppni. Þetta er samþjappað einkafjármagn. Þetta er kapítalismi í sinni tærustu mynd.
Hvað óttast útgerðin eiginlega?
Þegar SFS fer í stríðsham gegn Evrópu er það ekki af umhyggju fyrir fullveldi þjóðarinnar. Og alls ekki af umhyggju fyrir verkafólki. Óttinn snýst um regluverk. Evrópsk samkeppnislög beinast gegn fákeppni, hringamyndun og misnotkun á markaðsráðandi stöðu. Sem sagt gegn nákvæmlega því sem sósíalistar segjast vera á móti.
Og hvað gerir þá íslenski sósíalistinn sem berst gegn ESB á forsendum útgerðarinnar? Hann berst fyrir rétti samþjappaðs fjármagns til að starfa án aðhalds. Hann ver undanþágur auðvaldsins. Hann stendur vaktina fyrir kvótaeigendur.
Ef stærstu fjármagnseigendur landsins og hagsmunaverðir þeirra komast að nákvæmlega sömu niðurstöðu og þú í stærsta hagsmunamáli sinnar stéttar, þá skaltu staldra við.
Hvaða stéttarhagsmunum þjónar afstaða þín í raun og veru?
Fullveldi hverra?
Það er ekkert sósíalískt við
að verja innlent auðvald…
Algengasta vörnin er fullveldið. Yfirráð þjóðarinnar yfir auðlindum sínum. En bíddu nú við. Þjóðin hefur engin yfirráð yfir fiskveiðiauðlindinni í dag. Örfá fyrirtæki hafa þau. Fullveldið sem verið er að verja er fullveldi kvótaeigenda til að innheimta auðlindarentu í friði, án þess að nokkurt utanaðkomandi vald geti hróflað við fyrirkomulaginu.
Það er ekkert sósíalískt við að verja innlent auðvald gegn erlendu regluverki. Auðvald er auðvald, hvort sem það talar íslensku eða ekki. Sá sem gerir hagsmuni innlendra fjármagnseigenda að sínum, bara af því að þeir eru innlendir, er ekki í stéttabaráttu. Hann er í þjóðernishyggju.
Veldu þér stöðu
Það er alveg hægt að vera sósíalisti og gagnrýna Evrópusambandið. Það er markaðsbandalag og margt í því þjónar fjármagni fremur en fólki. En þá verður gagnrýnin að vera samkvæm sjálfri sér. Sá sem hafnar ESB af því að það sé of kapítalískt getur ekki í sömu andrá barist fyrir því að íslenskir kapítalistar fái undanþágu frá einu reglunum sem beinast gegn samþjöppun fjármagns.
Þegar andstaða þín við ESB stendur og fellur með varnarstöðu útgerðarinnar, þá er myndin skýr.
Þú hefur tekið þér stöðu. Með kapítalismanum.
Með kvótaeigendum.
Gegn almenningi.
Þú mátt alveg gera það.
En þá skaltu ekki kalla þig sósíalista.“
