Alþingi: Arna Lára Jónsdóttir Samfylkingu, nefndi á Alþingi vaxtamun á krónu annars vegar og evru hinsvegar:
„Sá sem segir að hann geti sagt nákvæmlega hvaða afleiðingar það myndi hafa fyrir okkur að skipta um gjaldmiðil og taka upp evru er ekki að segja satt. Það er ekki hægt að setja fram eina tölu og segja að talan sé það sem krónan kostar okkur á ári. Það er hins vegar hægt að mála upp mynd af kerfislægum kostnaðarliðum og sýna hvað er mögulegt.
Það liggur t.d. fyrir að Ísland er með nálægt 1.000 milljarða kr. í gjaldeyrisvaraforða til að styðja við gjaldmiðilinn okkar og halda honum stöðugum.
Borðleggjandi er að hægt er að nota hluta hans til að greiða niður skuldir ríkisins og spara okkur þannig nokkuð marga milljarða í vaxtakostnað á ári. Það liggur fyrir að íslensk fyrirtæki með alþjóðlega starfsemi þurfa sum að ráðast í kostnaðarsamar aðgerðir til að verjast gengisóvissu og að við þurfum að vera með sérreglur í fjármálakerfinu til að koma í veg fyrir það sama og olli bankahruninu á sínum tíma og það gerist ekki aftur, að erlend fjárfesting er lítil á Íslandi og aðgangur að erlendri fjármögnun á skaplegum kjörum er takmarkaður.
Það er því ekki bara einn reikningur.
Það liggur líka fyrir að það eru höft á því hvað íslenskir lífeyrissjóðir geta fjárfest erlendis svo að útflæði þeirra veiki ekki krónuna of mikið. Það liggur fyrir að Ísland er með verðtryggingu sem við virðumst ekki geta losnað við án þess að taka upp aðra mynt. Það er því ekki bara einn reikningur sem við fáum sendan fyrir það að halda okkur við krónuna. Hann er blanda af beinum kostnaði sem af henni hlýst, áhættuálagi, óhagkvæmni, varúðarkostnaði og töpuðum tækifærum.
Þá erum við ekki byrjuð að ræða stærsta óbeina kostnaðinn sem af því hlýst að vera með krónu í stað evru en það eru svimandi háir vextir. Mikið er rifist um það hvað við gætum sparað í vaxtakostnað með því að skipta um gjaldmiðil og margar tölur eru á sveimi um það. Ef horft er á nettó vaxtaberandi innlendar skuldir heimila, fyrirtækja, ríkissjóðs og sveitarfélaga og þá íslensku vexti sem þær bera og það síðan borið saman við evruvexti má fljótt finna út, ef við færum beint úr íslenska kerfinu og yfir í það evrópska, að það gæti sparað okkur upphæðir sem myndu skipta okkur verulega miklu máli. Kostnaður við að halda okkur við íslensku krónuna er því, sama hvernig á er litið, verulegur, margþættur og nær örugglega mun meiri en ábatinn sem af henni hlýst.“
