„Við megum aldrei láta göldrótta fortíðarhyggju eyðileggja framtíð okkar. Tíminn refsar þeim sem koma of seint, sagði sá vitri maður Gorbatsjof.“
Þröstur Ólafsson.
Sjálfstæði: Þröstsur Ólafsson hagfræðingur skrifaði þessa fínu grein:
„Um alda skeið, eða allt frá lokum þrjátíu ára stríðsins (1648), var það megin þjóðréttaregla að aðeins þau ríki sem sinnt gátu vörnum sínum, teldust til fullvalda ríkja. Sé þessi regla viðhöfð hefur Ísland aldrei verið fullvalda. Danir sáu um varnir okkar til 1940. Síðan komu Bretar og loks Bandaríkjamenn. Þetta var svo innsiglað með Varnarsamningnum 1952. Við höfum aldrei og munum seint geta sinnt klassískum hervörnum eigin lands.
Með herverndar samningnum afsöluðum við vörnum landsins til annars ríkis. Þrátt fyrir þetta teljum við okkur pólitískt fullvalda eða sjálfstæða þjóð. Við höfum undirgengist fjölmarga alþjóðlega samninga sem takmarka ákvörðunarrétt okkar. Verði þeir samningar samþykktir af Alþingi teljum við það réttlætanlegt, jafnvel þó sérhver nýr skuldbindandi samningur þrengi „fullveldi“ okkar. Á fjölmörgum sviðum eru hendur okkar þegar bundnar.
Nú, svipað og um miðbik liðinnar aldar, hafa alþjóðlegar aðstæður skyndilega breyst. Það hefur sýnt sig að stórveldi eru ekki bundin vináttu heldur einungis eigin hagsmunum. Bandaríkin fjarlægast Evrópu og skilja eftir sig tómarúm sem þjóðir álfunnar eru nú að feta sig áfram að fylla. Þær stórauka eigin varnir, því stríð er háð í álfunni – árásarstríð á fullvalda ríki. Sú forneskja hefur verið endurvakin – hver verður næstur?
Auðvitað vita smáríki álfunnar að hvert um sig megnar ekki að verjast árás stórveldis. Og fyrstu viðbrögð eru þau að horfa til eigin varna. Þeirri skoðun vex fiskur um hrygg að ESB verði að samhæfa og þróast til sameiginlegra viðbragða á sviði hervarna við hlið laskaðs Atlantshafsbandalags.
Hvort sem okkur líkar það betur eða verr, verðum við Íslendingar að fylgjast með og taka þátt í ákvörðunum á þessu sviði því „sjálfstæði “ okkar og tilvist gætu verið í húfi. Við þurfum að deila fullveldi okkar með öðrum Evrópuþjóðum. Sem meðlimir í ESB fáum við atkvæðisrétt til að hafa áhrif á ákvarðanir annarra þjóða og þær gagnvart okkur. Það er að deila fullveldi. Látum ekki molbúahátt leiða okkur í blindgötur. Við megum aldrei láta göldrótta fortíðarhyggju eyðileggja framtíð okkar. Tíminn refsar þeim sem koma of seint, sagði sá vitri maður Gorbatsjof.“
