Það breytir ekki hinu að í flokknum er margt ágætisfólk, og talenterað. Þetta sást vel í burtreiðum Ingibjargar og Lilju.
Umræðan/Facebook: Össur Skarphéðinsson skrifaði:
„Ég sló gærkvöldinu upp í kæruleysi og horfði á tvo spennuþætti og vatt mér svo í þann þriðja sem sló hina fyrri rækilega út. Það var Pallborð Vísis frá því fyrr um daginn þar sem frambjóðendur til formennsku í Framsóknarflokknum tókust á, Ingibjörg Ísaksen og Lilja Alfreðsdóttir.
Nú má vitaskuld velta fyrir sér hvað rekur tvær prýðiskonur sem sannarlega virka með fullu viti til að slást um forystu í flokki sem í dag er kominn á næsta stað við rigor mortis, stirðnun dauðans.
Báðar myndu þó sóma sér vel í forystuhlutverki og eiginlega spandans að eyða slíkum talentum á hverfandi flokk. Það er nefnilega vel hugsanlegt að Framsókn sé komin út yfir gröf og dauða.
Í gamla daga stóð hún föstum fótum í Samvinnuhreyfingunni, sem var burðarás í atvinnulífinu og hélt úti eigin menntakerfi og fjölmiðlum. Framsókn var pólitískt afl hennar. Þúsundir manna höfðu hag af því að Samvinnuhreyfingunni og Framsókn gengi vel.
En samvinnuhreyfingin henti sjálfri sér fyrir ætternisstapa og Framsókn hefur ekki lengur þann grunn í samfélaginu sem hún hafði áður í gegnum hana og fjölda fyrirtækja á hennar vegum. Þetta er ástæðan fyrir langvarandi dauðastríði Framsóknar. Hún hefur misst ræturnar – og um leið fótanna.
Indriði G. Þorsteinsson, ritstjóri Tímans og rithöfundur, sagði fyrr á tíð að ekki væri nokkur vandi að spá fyrir um fylgi Framsóknar fyrir hverjar kosningar. Nóg væri að fá upplýsingar um fjölda starfsmanna kaupfélaganna og annarra fyrirtækja Samvinnuhreyfingarinnar – og margfalda með tveimur. Útkoman væri jafnan mjög nærri þeim fjölda sem kysi Framsókn.
Nú eru þessi beitarhús löngu brunnin, og Framsókn gengur ekki lengur að neinu fylgi vísu – nema síður væri. Það breytir ekki hinu að í flokknum er margt ágætisfólk, og talenterað. Þetta sást vel í burtreiðum Ingibjargar og Lilju.
Stólpakonur báðar, flóðmælskar, hóflega kurteisar enda sást hjá báðum líkt og í Makbeð forðum glitta á eggvopn í ermi hverri. Báðar geta hugsað standandi – en á vorum dögum er það ekki eiginleiki sem þvælist fyrir stjórnmálastéttinni.
Fyrirfram hefði ég gefið mér að Lilja malaði kosninguna á sunnudaginn. Hún er inngróin og innvígð í valdakerfi flokksins og hefur verið varaformaður í tíu ár. Hún er eiginlega flokksvaldið holdi klætt og hefur um langt skeið verið krónprinsessan.
Ingibjörg leit þó alls ekki út einsog kona á leið í ósigur. Hún var pollróleg og fljót að hugsa. Þegar Lilja færði það sem rök fyrir sjálfri sér að hún væri af höfuðborgarsvæðinu þar sem 42% kjósenda Framsóknar bjuggu í síðustu kosningum, sendi Ingibjörg það spjót til baka sem þrumufleyg.
Hún vísaði í Gallup, sem sýndi að Framsókn hefði langmest fylgi í kjördæmi hennar, 14,5%, meðan fylgið í kjördæmi Lilju væri aðeins 2%. Úff! – Væri lafði Makbeð á meðal vor hefði hún líklega staðið upp og klappað.
Einsog vænta mátti barst talið að stóra kaupfélaginu, Evrópusambandinu. Hvorugri leist vel á það. Það gladdi hins vegar mitt gamla hjarta að báðar virtust mjög hlynntar því að þjóðin fengi að ákveða framhaldið í þjóðaratkvæðagreiðslu. Lilja var raunar mjög afdráttarlaus og sagði orðrétt:
„Ég er alltaf hlynnt þjóðaratkvæðagreiðslum í umdeildum málum. Ég tel að það sé mjög mikilvægt og ég mun auðvitað hvetja flokkinn til þess að vera jákvæður í garð þjóðaratkvæðagreiðslunnar.”
Vissulega var Lilja andstæð þeirri spurningu sem nefnt hefur verið í ranni ríkisstjórnar að verði borin upp við þjóðina. Hún vill í meginatriðum orða hana með öðrum hætti. Eftir stendur að þessar vösku forystukonur Framsóknar vilja báðar afgreiða næstu skref varðandi ESB-umsóknina í þjóðaratkvæðagreiðslu.
Sjálfur get ég aldrei gleymt því að það var eldsál Framsóknarflokksins, Jónas frá Hriflu sem hjálpaði fátækum verkamönnum í Reykjavík til að draga upp stefnuskrá Alþýðuflokksins. Það var óeigingjarnt – og göfugt; hugsanlega fallegasta augnablikið í sögu Framsóknar.
Vegna þessa augnabliks stendur gamall formaður jafnaðarmanna alltaf í sögulegri þakkarskuld við Framsókn – og vonar að Eyjólfur hressist!“
