Guðrún Hafsteinsdóttir skrifar grein í Moggann í dag, um Ísland og Evrópusambandið. Hér eru tveir hlutar greinarinnar:
„Forsætisráðherra hefur sagt að hún hafi rauðar línur sem hún muni ekki samþykkja að fara yfir. En hverjar eru þær? Hvar mun ríkisstjórnin ekki gefa eftir? Hvað þarf að fást fram í sjávarútvegi og landbúnaði? Hvað gerist ef Evrópusambandið hafnar kröfum Íslands?
Þessu hefur ekki verið svarað. Samt er þjóðin beðin um umboðið fyrst og svo á hitt að koma í ljós síðar. Með þessu er byrjað á öfugum enda.
Ég dreg ekki í efa að forsætisráðherra vilji landi sínu vel. En í lýðræðisríki kemur velvilji ekki í stað skýrs umboðs. Stórar þjóðarákvarðanir eiga ekki að byggjast á persónulegu trausti til eins leiðtoga eða einnar ríkisstjórnar. Fyrst eiga markmiðin, skilyrðin og rauðu línurnar að liggja fyrir. Síðan er hægt að biðja þjóðina um umboð.“
Og sá seinni:
„Ég virði þá sem vilja að Ísland gangi í Evrópusambandið. Ég er þeim ósammála. Ég tel hagsmunum okkar best borgið sem sjálfstæðu ríki utan sambandsins, í nánu samstarfi við Evrópu, með forræði yfir auðlindum okkar, utanríkisstefnunni og frelsi til að velja okkar eigin leiðir.
Við eigum ekki að hefja margra ára aðildarferli nema við viljum í raun og veru stefna að aðild enda er það markmiðið með aðildarferlinu.“
