„Engu að síður erum við jafnt og þétt að færa okkur yfir í þá átt sem enginn vill, að borga fyrir þjónustuna sem sjúklingar en ekki sem skattgreiðendur.“
Ögmundur Jónasson.
Sameyki: Axel Jón Ellenarson skrifaði fínt viðtal við Ögmund Jónasson fyrir tímarit Sameykis. Hér fer einn kafli viðtalsins:
„Það er gjörólíkt samfélag annars vegar þar sem fólk á rétt til velferðarþjónustu og markaðsvæddu samfélagi þar sem aðgengi að þjónustunni er háð því hvað fólk hefur handa á milli. Ef bilið á milli tekjuhópa er síðan mikið, eins og gerist í markaðsvæddu samfélagi, þá eykst baneitruð stéttaskipting og menn skulu ekki fara í grafgötur með að hún hefur áhrif inn í framtíðina. Hjá börnum fátækra fjölskyldna sem ekki fá aðgengi að samfélaginu á við efnameiri börn verða til sár á sálinni sem seint gróa. Það er ekki hyggilegt af hálfu þeirra sem aðhyllast markaðshyggju í velferðarkerfinu að halda út á ystu brún í þessum efnum. Á endanum kemur þetta öllum í koll því að þegar upp er staðið verður allt dýrara og erfiðara viðfangs. Með aukinni stéttaskiptingu verða nefnilega til vandamál sem áður voru ekki fyrir hendi,“ segir hann um afleiðingar markaðsvæðingarinnar.
En nú vil ég spyrja þig út í skattastefnu stjórnvalda í þessu sambandi. Þú varst heilbrigðisráðherra, og það veit þjóðin að hún hefur ekki notið í áratugi sanngjarnra tekna af auðlindum sínum til að reka samfélagið sem bitnað hefur stórkostlega á heilbrigðiskerfinu. Auk þess hefur efnahagsstefna ríkisstjórna þessa lands snúist um að hlífa breiðu bökunum og seilast æ meir í vasa launafólks. Þú hlýtur að hafa skoðun á þessu?
„Ég vil svara þessu með því að að spyrja á móti: Hvort viljið þið borga til heilbrigðiskerfisins á meðan þið eruð fullfrískir í tekjuaflandi vinnu, eða bíða þangað til þið verðið veikir og hættir að vinna af þeim sökum? Er ekki nokkuð ljóst hvernig við myndum svara þessari spurningu?“ spyr Ögmundur og heldur áfram: „Engu að síður erum við jafnt og þétt að færa okkur yfir í þá átt sem enginn vill, að borga fyrir þjónustuna sem sjúklingar en ekki sem skattgreiðendur. Svo er það spurning um hagkvæmni, ef við drögum úr millifærslum og félagslegum stuðningi þá þarf það auðvitað að birtast í launagreiðslum. Það kallar á hærri laun ef við þurfum að kaupa alla þá þjónustu sem snarhækkar með þjónustugjöldum og milliliðum markaðsvæðingarinnar. Þetta sjáum við þegar í rafmagnsreikningunum og þegar við förum í bíó þurfum við að greiða himinhá gjöld til alls konar milliliða fyrir að leggja bílnum. Þetta er að gerast á öllum sviðum samfélagsins, markaðsvæðing innviðanna og gjaldtakan sem henni fylgir er nefnilega bæði rándýr og fáránlega óhagkvæm.“
