Alþingi: „Er hægt að tala um rétt opinber veikindi? Ég held ekki. Eru einhver röng veikindi? Ég held ekki. Hvaða afleiðingar getum við séð af veikindum fyrir fram? Það er í einhverjum tilfellum en yfirleitt ekki. Það er yfirleitt eftir á sem kemur í ljós hvaða afleiðingar veikindi hafa. En látum það liggja á milli hluta í bili,“ sagði Guðmundur Ingi Kristinsson þingmaður utan flokka.
„Ég fór nýlega í gegnum vopnaleit á Keflavíkurflugvelli. Ég hef margoft farið þar í gegn með ákveðnum vandræðum vegna þess að ég er með hækjur en síðan hef ég verið með tvær stálplötur og skrúfur í hálsi sem hafa ekki valdið neinum vandræðum. En við síðustu veikindi fékk ég bjargráð. Það breytir öllu. Ég má ekki fara í gegnum vopnaleit þannig að ég verð að fara aðra leið. Eftir að hafa dregið upp tölvur og vökva og hent því á brettið verð ég að fara til hliðar. Þá lendi ég í því að ég þarf að fara úr skóm og ég er þuklaður að framan, upp og niður, algerlega, og ég er látinn snúa mér við og það er þuklað að aftan. Allt í lagi. Ég á að fara í skóna en ég kemst ekki í þá vegna þess að það er enginn stóll nálægt og ég lendi þarna í stökustu vandræðum. Sem betur fer var ég ekki einn þannig að það reddaðist.
Ég hugsaði með mér: Bíddu, þarf þetta að vera svona? Á leiðinni heim frá Róm fer ég í gegnum vopnaleit. Hvað skeður þar? Enginn vökvi sér, engar tölvur sér. Taskan á brettið og allt rennur í gegn. Ég bendi þeim á að ég sé með bjargráð og þurfi sérstaka meðhöndlun. Þau taka mig til hliðar og nota þar sérstakt tæki. Ekkert þuklaður, ekki úr skónum. Allt gengur snurðulaust fyrir sig. Ég fór að hugsa: Bíddu, þarna var ég einn tíunda af þeim tíma sem þurfti að verja á Keflavíkurflugvelli.
Ég spyr mig: Hvers vegna í ósköpunum erum við með hlutina svona í dag? Þessu er einfalt að breyta og við eigum að sjá til þess að breyta þessu vegna þess að fólk sem er í erfiðleikum — sýnum því virðingu, þó ekki væri nema að setja upp stól svo það geti sest og klætt sig í skóna.“
