Fyrrverandi forseti klýfur þjóðina öðru sinni í tvær fylkingar og fer þvert á þau sjónarmið að forseti eigi fremur að vera sameiningartákn en að standa í því umdeilda stússi að sundra þjóðinni í þágu auðmanna.
Guðjón Jensson.
Guðjón Jensson, rithöfundur með meiru, skrifar í Mogga dagsins:
„Ótalmargt undarlegt hefur komið fram í umræðum varðandi ESB undanfarið.
Uggvænlegt er þegar í ljós kemur að umdeildur hagsmunahópur í þágu nokkura auðmanna gegn viðræðum við Evrópusambandið, hyggst hafa sjálfan Seðlabankann í vasanum og beita áhrifum sínum gegnum bankann. Hvað er eiginlega í gangi?
Fyrrverandi forseti klýfur þjóðina öðru sinni í tvær fylkingar…
Fyrrverandi forseti klýfur þjóðina öðru sinni í tvær fylkingar og fer þvert á þau sjónarmið að forseti eigi fremur að vera sameiningartákn en að standa í því umdeilda stússi að sundra þjóðinni í þágu auðmanna.
Ég verð að segja sem er og vera mjög opinskár: Hvers vegna í ósköpunum er þessi uppákoma í boði fyrrverandi forseta? Það er greinilegt að gríðarlega öflugir hagsmunaaðilar telja sig hafa meira að segja en þjóðin í væntanlegri atkvæðagreiðslu. Erum við að glata sjálfsákvörðunarrétti okkar í hendurnar á þeim sem hafa hag af því að standa utan við Evrópusambandið? Engin önnur þjóð hefur fram að þessu þurft að sjá á eftir fullveldi sínu í samstarfi við Evrópusambandið.
Innan þess er lagagrundvöllurinn kominn mun lengra en okkar. Bæði er hann nútímalegri og kappkostað er að hann aðlagist öllum þörfum nútímans.
Við stöndum langt að baki í ótalmörgum málum og má þar nefna margt. Mannréttindi eru betur virt innan Evrópusambandsins, neytendamál komin lengra, dýravernd og meðferð dýra, félagsleg réttindi eru víða betri en hér. Og ekki má gleyma umhverfismálunum sem hjá okkur mætti ætla sé í höndum trölla fremur en víðsýns og menntaðs fólks. Má t.d. benda á að með rányrkju hefur tekist að eyðileggja humarmið landsmanna úti fyrir suðurströnd landsins. Þau voru áður talin vera með þeim auðugustu og göfulustu í heiminum. Útgerðarmönnum hefur tekist að eyðileggja þau með gegndarlausum veiðum með botnvörpu og dragnót á undanförnum áratugum. Bæði þessi veiðafæri hafa um alllangt skeið verið bönnuð innan efnahagslögsögu Evrópusambandsins.
Efnahagsmál og skattamál eru langt á eftir. Stöðugleikinn í þessum málum er valtur hjá okkur, að ekki sé dýpra tekið í árina. Talsmenn auðmanna hafa nýtt sér þennan veikleika á undanförnum áratugum. Mörg íslensk stærri fyrirtækja gera ársreikninga sína upp í evrum meðan almúginn verður að sitja uppi með fallvalta krónu.
Segjum já 29. ágúst en við höfum engu að tapa!
Þá hafa athafnamenn kappkostað að koma skattbyrðinni í auknum mæli yfir á láglaunafólk en lækka skattana á sjálfum sér með aðstoð þeirra stjórnmálamanna sem þeir hafa haft velþóknun á og stutt fjárhagslega. Og ekki má síst gleyma því að vegna fámennis þjóðarinnar þá hafa ýms afbrot sem tekin eru alvarlega víðast hvar erlendis, eins og fjárhagsafbrot, mútur og þess háttar, farið mjög hljótt. En fyllsta ástæða er að ætla að allumfangsmikil afbrot af því tagi hafi fylgt aðdraganda og afleiðingum bankahrunsins. Það hefði verið ólíklegra innan Evrópusambandsins sökum þess að lagaumhverfið innan þess er betra en okkar.
Er þetta ekki í hnotskurn þess sem við blasir?
Segjum já 29. ágúst en við höfum engu að tapa! Með því veitum við stjórnvöldunum okkar heimild að hefja viðræður að nýju. Fylgjumst vel með og sjáum til hverning okkar reynsluríka samningafólki tekst til. Ég þykist vita af kynnum mínum af Þjóðverjum í nær hálfa öld að þeir hafi mjög ríkan skilning á sjónarmiðum okkar. Virðing þeirra fyrir menningu okkar er mikil sem við getum státað okkur af.
Nei þýðir að verið sé að afhenda framtíð okkar auðmönnum sem aldrei hafa sett sig í spor þeirra sem minna mega sín. Þeir vilja einungis líta á eigin hagsmuni.
Ólafur Ragnar mætti halda sig til hlés og skipta sér eftirleiðis ekki af viðkvæmum málefnum samfélagsins. Hann mætti draga þann lærdóm af að afskipti hans hafa áður leitt til vandræða. Neitun hans að undirrita Icesave-samningana á erfiðum tíma urðu okkur býsna dýr. Þá fengu Bretar yfir 50 milljarða meira en þeir höfðu upphaflega samið um. Í samningaviðræðum um Icesave gáfu báðir samningsaðilar töluvert eftir til að liðka fyrir samninunum sem Ólafur Ragnar gerði að engu. Bretar gerðu ítrustu kröfur og fengu allt greitt sökum þess hve útistandandi skuldir Landsbankans skiluðu sér betur en talið var í fyrstu.
Hver er tilgangurinn með öllu þessu mótlæti þeirra sem betur mega sín í samfélaginu?
Veljum já þann 29. ágúst!“
