Umræðan: Vigfús Ásbjörnsson, Hornafirði skrifaði:
„Hanna Katrín vert þú sá ráðherra sem mun skilja eftir arfleifð sem þú getur verið stolt af en ekki eins og allir hinir sem búið er að gleyma nafninu á um leið og þeir hurfu með skömm úr embætti. Það hefur verið dýrt fyrir þjóðina í gegnum árin að vera með sinnulausa sjávarútvegsráðherra.“
„Það er hárrétt ákvörðun hjá Eyjólfi Ármannsyni innviðaráðherra að afnema rækju- og skelbætur ásamt línuívilnun. Rækju og skelbætur eru fyrir löngu búnar að þjóna tilgangi sínum og voru aldrei ætlaðar til eilífðar sem flestir hefðu átt að getað áttað sig á fyrir mörgum árum síðan. Þiggjendur bótanna eru væntanlega búnir að koma sér upp stöndugum útgerðum því þeir sem þær hafa þegið hafa notið þeirra árum saman og notið forréttinda við auðlindarnýtingu sem aðrir hafa ekki fengið.
Varðandi línuívilnun þá er þetta líka rétt ákvörðun ef við skoðum á hvaða forsendum línuívilnun er byggð. Hún á ekki að vera byggð á því að viðhalda úreltum handbeitingarstörfum í landi eða þá uppstokkun. Þær útgerðir sem þiggja línuívilnun gera það flestar til að geta veitt meira, en ekki til að skapa störf við beitningu eða uppstokkun.
Línuívilnun á samt svo sannarlega rétt á sér en bara með öðrum formerkum og markmiðum en í dag. Ívilnunin ætti að heita veiðarfæraívilnun þar sem umhverfisvænum veiðarfærum er hampað á kostnað óumhverfisvænna veiðarfæra. Sá sem myndi stunda veiðar með óumhverfisvænum veiðarfærum ætti að missa meira aflamark en hann raunverulega veiðir sem myndi svo færast á umhverfisvænni veiðarfæri sem greiða minna aflamark en það raunverulega veiðir. Stuðullinn gæti t.d verið 1.2 á óumhverfisvænt veiðarfæri á meðan stuðullinn á umhverfisvænt veiðarfæri væri 0.8. Smám saman færu útgerðir á Íslandi að leggja meiri kapp á umhverfisvænar veiðar því umhverfisvænar veiðar myndu kosta minna aflamark en þær óumhverfisvænu og yrðu þar með hagkvæmasti kostur. Svo ef menn vilja halda áfram að handbeita eða stokka upp þá bara gera þeir það og skapa þau störf áfram sem þeir vilja viðhalda.
Veiðarfæraívilnun ætti að vera beitt beint inni í kvótakerfinu sjálfu en ekki úr 5.3% pottinum þannig að þeir sem halda á aflamarkinu í sínum efnahagsreikningum muni borga fyrir veiðarfæraívilnunina kjósi þeir að nota óumhverfisvænt veiðarfæri. Fiskistofnar myndu jafnvel fara að hjarna við við Íslandstrendur og við gætum því skilað auðlindinni til komandi kynslóða með mannsæmandi hætti . Við gætum í auknu mæli markaðsett okkur sem þjóð sem leggur áherslu á umhverfisvænar veiðar og uppskorið hæstu verð á mörkuðum og jafnvel aðgengi á nýja markaði. Jafnvel myndu störf til sjós aukast til muna.
Nú ætti sjávarútvegsráðherrann okkar að taka veiðarfæraboltann á lofti og skilgreina hvað telst til umhverfisvænna veiða og hvað ekki og ívilna svo þeim veiðarfærum sem eru skilgreind umhverfisvæn á kostnað veiða með óumhverfisvænum veiðarfærum. Það að vera sjávarútvegsráðherra er ekki bara fín nafnbót til að skreyta sig með. Breytinga er þörf í íslensku fiskveiðistjórnunarkerfi á svo mörgum sviðum. Hanna Katrín vert þú sá ráðherra sem mun skilja eftir arfleifð sem þú getur verið stolt af en ekki eins og allir hinir sem búið er að gleyma nafninu á um leið og þeir hurfu með skömm úr embætti. Það hefur verið dýrt fyrir þjóðina í gegnum árin að vera með sinnulausa sjávarútvegsráðherra.“
