Benedikt Jóhannesson skrifaði eftirfarandi:
Þórdís Kolbrún R. Gylfadóttir hefur vakið athygli margra eftir stjórnarskiptin í desember. Hún hefur lyft sér upp úr orðræðu margra flokkssystkina sinna sem hafa undanfarna mánuði ítrekað gripið til gífuryrða af litlu tilefni. Í sunnudagsblaði Moggans talar Þórdís um Evrópumál, en hún var í vor skipuð sérstakur sendifulltrúi framkvæmdastjóra Evrópuráðsins um stöðu barna í Úkraínu.
Grípum niður í greininni sem heitir: Að vinna málstaðnum gagn:
„Þótt Churchill verði seint sakaður um skort á ensku þjóðarstolti þá var hann sannarlega enginn einangrunarsinni. Þvert á móti hafði hann botnlausa sannfæringu fyrir mikilvægi alþjóðlegrar samvinnu á vettvangi alþjóðlegra stofnana. …
Hann lagði sérstaka áherslu á mikilvægi þess að Frakkland og Þýskaland yrðu kjölfesta í upprisu Evrópu, en líka á starf fjölþjóðlegra stofnana þar sem styrkur einstakra ríkja væri tempraður af samstarfi margra. „Smá ríki munu hafa sömu stöðu og hin stærri og efla hróður sinn með framlagi sínu til sameiginlegs málstaðar,“ sagði Churchill.“
Þórdís rekur svo hvernig Íslendingar tóku þátt í Evrópuráðinu frá 1950.
„Með því sýndum við Íslendingar að þrátt fyrir sterka hlutleysisstaug fyrri áratuga þá ætluðum við ekki að sitja hjá í þeirri þróun sem Evrópu var svo nauðsynleg í kjölfar síðari heimsstyrjaldarinnar. með því að taka þátt í samstarfi annarra ríkja var Ísland ekki að draga úr fullveldi sínu og sjálfstæði heldur undirstrika það og styrkja.
Við vorum líka, sennilega ómeðvitað, að taka áskorun mesta stjórnmálaleiðtoga Evrópu á 20. öldinni, Winstons Churchills, um að efla hróður Íslands með framlegi til sameiginlegs málstaðar. Um þessar mundir virðast mörgum gleymdar þær lexíur sem leiddu til aukinnar samvinnu ríkja á alþjóðasviðinu; en sú gleymska er hættuleg …“
Greinina birti Benedikt á Facebooksíðu sinni.
