„Snorri kvartar yfir því að hinsegin samfélagið vilji sjálft leiða umræðuna um eigið líf og eigin tilveru. Er það skrýtið? Staðreyndin er nefnilega sú að ef við hefðum ekki gert það, þá værum við enn undir hæl manna eins og Snorra. Engar framfarir hefðu orðið. Við værum enn ósýnilegur hópur sem læddist með veggjum og var kallaður kynvillingar, öfuguggar og öðrum ljótum og meiðandi nöfnum,“ skrifar Hörður Torfason.
„Ef við stöndum ekki vörð um okkar réttindi, þá gerir það enginn annar fyrir okkur. Framkoma Snorra sannar það.
Fyrir mér er þetta eins og að ferðast 50 ár aftur í tímann og heyra aftur raddir Svartstakkanna, Gylfa Ægis, Jóns Vals, Gunnars í Krossinum, Snorra í Betel og fleiri sem veittust að okkur miskunarlaust með Bibblíuna í hendi sér.
Sama gamla sagan, endurtekin í nýjum búningi. Áður fyrr vorum við hommar fyrir árasum en núna Transfólk.
Þegar fólk ræðst gegn réttindum annarra…
Barátta fyrir mannréttindum er lífæð lýðræðisins. Hún er endalaus vinna þeirra sem vilja lifa í samfélagi þar sem hver og ein manneskja má vera hún sjálf og lifa með reisn — án ótta, án fordóma, án ofbeldis og án eineltis.
Þegar fólk ræðst gegn réttindum annarra, þá ræðst það gegn eigin réttindum. Þessu áttar fólk sig oft ekki á – en mannréttindi eru ekki samkeppni. Þau eru grunnstoðir samfélagsins.
Stórt knús og TAKK,Þorbjörg Þorvaldsdóttir.“
