Segir Viðreisn hafa unnið gegn hagsmunum atvinnulífsins

Sjálfstæðismenn munu heldur ekki ná árangri með því að reyna að vera meiri Miðflokksmenn en Miðflokksmennirnir sjálfir eru.

Sigurður Kári Kristinsson.

Facebook/Umræðan:ÁRAMÓTAHUGLEIÐING: Sigurðar Kára Kristjánssonar fyrrum þingmann Sjálfstæðisflokksins:

Um þessi áramót hef ég verið að velta því fyrir mér hvað talið um ”hægrið” í íslenskum stjórnmálum hefur verið villandi og skrýtið síðustu misseri.

Blaðamenn, stjórnmálafræðingar og álitsgjafar tala þannig að á Íslandi séu þrír hægriflokkar, Sjálfstæðisflokkurinn, Miðflokkur og Viðreisn.

Þar á ég við Viðreisn og Miðflokkinn.

Sagt er að þótt hægrisinnuð sjónarmið eigi upp á pallborðið þá sé hægrið sundrað og áhrifalítið, a.m.k. áhrifaminna en það ætti að vera.

— — —

Líklega er það rétt, a.m.k. að hluta.

Séu viðhorf fólks frekar að sveiflast til hægri en vinstri þá eru áhrif hægrimanna- og kvenna ekki í takt við þá sveiflu. Hægrafólk situr a.m.k. ekki við ríkisstjórnarborðið og er í minnihluta í ráðhúsi Reykjavíkur. Ræður litlu.

Mér sýnist að þeir sem fylgjast með stjórnmálum séu ekki sammála um hverjar ástæðurnar fyrir þessu eru.

Ég er a.m.k. ekki sammála því sem sagt er að á Íslandi séu þrír hægriflokkar, þótt öðru sé gengdarlaust haldið fram.

Ég held að ástæða þess að hreinræktaðir vinstriflokkar, eins og Samfylkingin, hafa tögl og hagldir á flestum póstum á Íslandi sé frekar sú að þeir valkostir sem hægrafólk í stjórnmálunum stendur frammi fyrir séu ekki nógu skýrir. Þess vegna dreifast kraftar þess of víða í stað þess að sameinast undir merkjum Sjálfstæðisflokksins eins og áður var.

Kannski er það rétt sem Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sagði á Þorláksmessu, að stjórnmálaflokkarnir séu of líkir.

— — —

Fólk eins og ég, sem skilgreinir sig til hægri, leggur áherslu á lítil ríkisafskipti, lága skatta, einstaklingsfrelsi, öflugt atvinnulíf og verðmætasköpun.

Ég ætla að leyfa mér að mótmæla því að tveir af þeim þremur flokkum, sem hinar talandi stéttir skilgreina til hægri, séu hægriflokkar.

Þar á ég við Viðreisn og Miðflokkinn.

— — —

Það blasir við í mínum huga að Viðreisn er ekki hægriflokkur.

Í ríkisstjórnarsamstarfi Valkyrjanna hefur Viðreisn þvert á móti sýnt að hann er vinstriflokkur.

Það sést best á því að þegar Viðreisn fékk tækifæri til að stýra ríkisfjármálum ákvað flokkurinn að hækka ríkisútgjöld um 143 milljarða án þess að nein utanaðkomandi áföll kölluðu á svo rosalega útgjaldaaukningu.

Og til að bíta höfuðið af skömminni hækkaði Viðreisn auk þess, í samstarfi við Samfylkinguna, skatta á fólk og fyrirtæki um 30 milljarða, þrátt fyrir skýr loforð um að gera það ekki. Í ljós hefur komið að Viðreisn má varla sjá skatt án þess að hækka hann.

Það hefur mikið vatn runnið til sjávar í stjórnmálafræðinni ef flokkar sem standa fyrir slíku teljast til hægri.

Það fólk sem trúði því að Viðreisn væri alþjóðasinnaður, ”business friendly” stjórnmálaflokkur, og kaus hann út á það, hlýtur að hafa orðið fyrir sárum vonbrigðum með framgöngu flokksins á árinu því það er ekki hægt að benda á neitt sem flokkurinn hefur gert til þess að efla atvinnulíf og verðmætasköpun í landinu. Þvert á móti hefur Viðreisn unnið gegn hagsmunum atvinnulífsins og fyritækjanna í landinu sem standa undir verðmætasköpuninni.

Slíkur flokkur ætti í mínu mati ekki að vera valkostur fyrir hægrisinnað fólk sem vill efla hag atvinnulífsins sem mestan og styður markaðshagkerfi, en ekki opinber ríkisafskipti og þunga skattbyrði.

Kristrún á reyndar hrós skilið fyrir klókindi, sem felast í því að plata Viðreisn til að vinna öll þessi vondu verk, þvert á gefin loforð, og bera ábyrgð á þeim.

Þetta virðist vera að hafa þau áhrif að fylgi Viðreisnar dregst saman, en ekkert slettist á Samfylkinguna.

— — —

Miðflokkurinn er heldur ekki hægriflokkur.

Í mínum huga eru Miðflokksmenn miklu frekar framsóknarmenn á sterum en hægrimenn, enda koma þeir flestir upphaflega úr Framsóknarflokknum, í bland við popúlista sem vill afla sér vinsælda með daðri við rasisma. Sumir Miðflokksmenn gengu reyndar lengra en að daðra bara á árinu heldur gengust fúslega við því að vera rasistar.

Sigmundur Davíð segir sjálfur að Miðflokkurinn sé miðjuflokkur, eins og nafnið á flokknum ber augljóslega með sér.

Sjálfur á ég í verulegum vandræðum með að átta mig á því hver framtíðarsýn Miðflokksins er.

Jú, Miðflokksmenn hafa skoðanir á því hverjir eiga að fara og hverjir mega vera hér og hvort RÚV eigi að þýða dagskrárefni yfir á pólsku og ensku eða ekki. Að öðru leyti eru þeir yfirleitt á móti málum fyrir kannski utan áherslumál á borð við að stofnuð verði Ábyrgðarverksmiðja ríkisins og ríkisrekið olíufélag. Að öðru leyti hefur sýn Miðflokksins á framtíðina verið fátækleg.

Nýverið sagði Sigmundur Davíð reyndar að Miðflokkurinn vildi ”Gamla góða Ísland” aftur, sem rímar kannski ágætlega við hugmyndir Snorra Mássonar, nýkjörins varaformanns, um að Ísland eigi að ganga úr EES.

Þessi framtíðarsýn, eða fortíðarþrá, er forpokuð finnst mér. Hún lýsir frekar afturhaldi en uppbyggileg framtíðarsýn. Vanhugsaðari ”skynsemishyggju“, sem þeir kalla, sem ég sé ekki að samræmist hugmyndafræði sem byggir á aukinni verðmætasköpun, viðskiptafrelsi og framförum.

Þótt langflestir, þ. á m. Viðreisn og Samfylking, séu sammála um stjórnvöldum hafi verið mislagðar hendur í málefnum hælisleitenda, þá finnst mér þeir Miðflokksmenn gleyma því að hagvöxtur á Íslandi og verðmætasköpun er að stórum hluta drifinn áfram af erlendu vinnuafli. Íslendingar vilja og þurfa á erlendri fjárfestingu að halda. Einangrunarhyggja af þessu tagi samrýmist ekki nútímahugmyndum um frjáls viðskipti.

Ég átta mig a.m.k. ekki á því hvernig hægrafólk telur sig eiga einhverja samleið með hugmyndafræði Miðflokksins, hvað þá stutt hana.

— — —

Sjálfstæðisflokkurinn er hófstilltur hægriflokkur sem í áratugi hefur sameinað borgaralegt, hægrisinnað fólk og frjálshyggjumenn, þótt stundum hafi flokkurinn þótt færa sig of nálægt miðjunni að margra mati.

Sjálfstæðisflokkurinn ætti því að vera sameiningarafl hægrafólks á Íslandi.

Það verður hins vegar að segjast að Sjálfstæðisflokknum hefur ekki tekist nægilega vel að sannfæra hægrafólk að hann sé sá valkostur sem það á mesta samleið með, þ.e. raunhæfur valkostur til að ná þeim markmiðum sem það vill stefna að.

Ég held að ef Sjálfstæðisflokkurinn vill ná eyrum þessa fólks aftur og ná fyrri styrk þá dugi ekki að leggja fyrst og fremst áherslu á gömlu gildin og slagorðið ”stétt með stétt”.

Ég held að Sjálfstæðisflokkurinn sé í dauðafæri að afla sér aftur stuðnings hjá hægrafólki sem vill skýrar áherslur af þessu tagi.

Sjálfstæðismenn munu heldur ekki ná árangri með því að reyna að vera meiri Miðflokksmenn en Miðflokksmennirnir sjálfir eru.

Til að ná eyrum hægrafólks þarf flokkurinn að bjóða upp á framtíðarsýn, skýrari hægristefnu og berjast fyrir henni.

Sjálfstæðismenn þurfa að leggja fram útfærðar tillögur og útskýra hvernig þeir ætla að:

• – Minnka ríkisafskipti og draga úr ríkisútgjöldum.
• – Lækka skatta og draga úr álögur á fólk og fyrirtæki.
• – Bæta starfsumhverfi atvinnulífsins og auka verðmætasköpun.
• – Og auka einstaklingsfrelsi á öllum sviðum.

Ég held að Sjálfstæðisflokkurinn sé í dauðafæri að afla sér aftur stuðnings hjá hægrafólki sem vill skýrar áherslur af þessu tagi.

Eitt er víst að núverandi stjórnarflokkar munu ekki leggja áherslu á þessi atriði það sem eftir lifir kjörtímabilsins. Það mun Miðflokkurinn heldur ekki gera.

Það eina sem Sjálfstæðisflokkurinn getur verið öruggur um er að vinstrið í núverandi ríkisstjórn mun halda áfram að auka ríkisútgjöld og hækka skatta.

Það besta sem flokkurinn getur gert fyrir hægrafólk, og þar með sjálfan sig, er að bjóða upp á trúverðuga hægristefnu sem miðju- og vinstriflokkarnir munu ekki gera.

Gleðilegt nýtt ár!