Bjarnheiður Hallsdóttir skrifaði:
„Ég verð að segja það eins og er: Mér þykir svo skrýtið að í dag skuli yfirstétt landsins ætla að stofna samtök um það eitt að stöðva í fæðingu að íslensk alþýða fái á endanum að greiða sjálf atkvæði um mikilsvert hagsmunamál sitt til framtíðar, að … að … ég get líklega bara alls ekki sagt það eins og það er.“
Þetta skrifaði mikilvirkur skríbent og örugglega áhrifavaldur margra á facebookvegginn sinn, daginn sem samtökin „Áfram Ísland“ voru stofnuð í Sjálfstæðissalnum á Austurvelli. Ég fór á þennan kraftmikla fund, sem var sóttur af tæplega 1000 manns á öllum aldri. Ég sá hins vegar enga yfirstétt eða auðvaldssinna (enda veit ég ekki hvernig þetta fólk lítur út eða hvernig skilgreining liggur að baki). Ég sá hins vegar fullt af venjulegum Íslendingum, sem flestir eiga þær sameiginlegu rætur að foreldrar þeirra eða ömmur og afar hafa brotist úr sárri fátækt og lagt grunninn að því lýðræði og þeirri hagsæld sem við búum við í dag. Auðvitað var þarna fólk sem hefur skarað fram úr á sínum sviðum, sem eru eins fjölbreytt og fólkið er margt. Hvort það gerir þetta fólk að yfirstétt eða eiginhagsmunaseggjum, leyfi ég mér þó að efast um.
Ræðumaður dagsins var að mínu mati Ólafur Ragnar Grímsson, sem flutti eldræðu sem allir, hvar svo sem þeir í flokki standa eða hafið staðið, ættu að hlusta á. Ég hef bæði hlustað á, skrifað sjálf og flutt ótal ræður í gegnum tíðina. Af því hef ég lært að eldræður eru ómögulegar, nema að ræðumaður hafi gríðarlega þekkingu á því sem hann er að segja, hafi lagt mikla hugsun í orð sín og hafi skrifað þau sjálfur, án mikilla utanaðkomandi áhrifa. Ræða Ólafs var frábær og setti mikilvæga þætti umræðunnar um atkvæðagreiðsluna í nauðsynlegt samhengi.
Afstaða mín til atkvæðagreiðslunnar styrktist á þessum fundi. Ég segi NEI, af því að ég skil ekki af hverju:
-Við ættum að fara í samningaviðræður til að semja um að halda forræði og völdum yfir málum sem við höfum í dag fullt forræði á
-Við ættum að fara í samningaviðræður til að afsala okkur dómsvaldi, framkvæmdavaldi og löggjafarvaldi að stórum hluta
-Við ættum að fara í samningaviðræður sem munu taka langan tíma, valda miklum bæði beinum og óbeinum kostnaði, tefja efnahagslegar framfarir landsins á sama tíma og með vægast sagt óljósum ávinningi fyrir Ísland
-Við ættum að fara í samningaviðræður um sæti við risastórt borð, þar sem alls er óvíst um hvort við munum hafa nokkurt vægi og hafna um leið sætum við mörg önnur samningaborð, sem gætu fært okkur meiri ávinning þegar á heildina er litið
-Við ættum að fara í samningaviðræður við ríkjabandalag, þar sem ávinningur okkar með samningi er í besta falli óljós og aldrei án gríðarlegra fórna af okkar hálfu. Það er mikilvægt að gera sér grein fyrir því!“
-Við ættum að fara í samningaviðræður við ríkjabandalag, þar sem einstök ríki standa okkur öll að baki á flesta mælikvarða, bæði hvað varðar hagsæld, mannréttindi og jafnrétti
