Ekki er nóg með það ráðleysi þrjóskunnar, heldur er það við þær aðstæður sem ríkisstjórnin ákveður að sóa dýrmætum tíma sínum og þjóðarinnar í lautarferð til Brussel.
Umræðan: Í seinni hluta leiðara Moggans í dag er vikið að Kristrúnu Frostadóttur forsætisráðherra:
„Í fjárlögum ársins 2026 er gert ráð fyrir að ríkið fái 27 milljarða króna í áfengisgjald. Til samanburðar er veiðigjald fyrir veiðiheimildir áætlað 13,4 milljarðar króna og gjald á bankastarfsemi, það sem oft er kallað bankaskattur, 7,4 milljarðar króna. Áfengisgjaldið er því um tvöfalt hærra en veiðigjaldið og meira en þrefalt hærra en bankaskatturinn. Það jafngildir einnig rúmum 31 prósenti af öllum fjármagnstekjuskatti ríkisins, sem er áætlaður 86,15 milljarðar króna.“
Hér kveiknar strax spurning hvort ekki þurfi að hækka bæði veiðigjald og bankaskattunn. Virðist tilvalið. Slíkur er hagnaður stórútgerðanna og bankanna. Jæja áfram með leiðarann:
„Lilja Alfreðsdóttir, formaður Framsóknarflokksins, dró í viðtali við Morgunblaðið í gær upp grafalvarlega mynd af efnahagsstjórninni. Verðbólgan gefur ekkert eftir, hagvöxtur er veikburða, atvinnuleysi vex og kjarasamningar eru í hættu. Það rekur Lilja að miklu leyti til sex hagstjórnarmistaka ríkisstjórnarinnar, sem varla verður deilt um.
Þó að ríkisstjórnin tali mikið um erfiðar ákvarðanir og ábyrgð hefur hún þvert á móti valið auðveldu leiðirnar fyrir sig og ábyrgðin… tja, hana virðast allir aðrir eiga að bera. Ef ekki óþarflega arðbær fyrirtæki innanlands, þá er „utanaðkomandi“ aðstæðum um að kenna.
En utan úr heimi berast sífellt áföll. Fyrri stjórnum þótti ekki heldur gaman að fá í fangið heimsstyrjaldir og heimsfaraldra, olíukreppur og aflabresti. En ytri áföll eru eilíf viðfangsefni allra ríkisstjórna og þeim ber að bregðast við.
Vandinn nú er að miklu leyti heimatilbúinn, en verri við að stjórnin vill ekki viðurkenna hann; sýnir raunar einstaka þrákelkni um að halda sig til þrautar við „planið“ þó að það virki bersýnilega ekki.
Ekki er nóg með það ráðleysi þrjóskunnar, heldur er það við þær aðstæður sem ríkisstjórnin ákveður að sóa dýrmætum tíma sínum og þjóðarinnar í lautarferð til Brussel.
Kristrún Frostadóttir forsætisráðherra þarf ekki að svara formanni Framsóknar frekar en hún kærir sig um, en eins og Lilja benti á skuldar ríkisstjórnin þjóðinni skýringar. Og kannski betra „plan“.“
