Sif Sifmarsdóttir skrifar:
Íslenskt samfélag virðist þó lítið hafa lært af skýrslunni því enn á ný rís upp sú krafa að landsmenn gerist gagnrýnislausir já-menn heillar atvinnugreinar.
Kunningi minn frá Íran sagði mér einu sinni sögu frá heimalandi sínu sem setið hefur í mér æ síðan. Sem nemandi í eðlisfræði við háskólann í Tehran á níunda áratugnum varð hann var við að framgangur stúdenta við útskrift hélst ekki í hendur við frammistöðu í námi heldur hversu mikla hollustu þeir sýndu stjórnvöldum.
Fullir gremju fylgdust þeir sem ekki voru í klíkunni með embættismannakerfi borgarinnar fyllast af misvanhæfum flokksgæðingum. Afleiðingar ráðningarstefnunnar virtust kunningja mínum þó í fyrstu ekki tiltakanlegar. En svo var það einn daginn að ráðamenn og já-menn þeirra mættu í hverfið hans og vildu byggja tjörn. „Er það nokkuð mál?“ spurðu valdhafar. „Ekkert mál,“ svöruðu já-mennirnir, verkfræðingar borgarinnar sem komu að vörmu spori brunandi með fylgispektina og skurðgröfur að vopni og hófu að grafa holu.
Verkið sóttist þeim vel og þegar holan hafði náð nokkurri dýpt var dælt í hana vatni. Íbúar hverfisins sem fylgst höfðu efablandnir með framkvæmdunum vörpuðu öndinni léttar. Þeir höfðu eignast þessa fallegu tjörn.
En svo fór að rigna. Sakleysislegur punt-pollurinn flæddi yfir bakka sína og breyttist í voveiflegt fljót sem streymdi hvítfyssandi um götur og stræti.
Fimmtán ár
Í ár eru fimmtán ár liðin frá því að skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis um aðdraganda og orsakir falls íslensku bankanna 2008 kom út.
Íslenskt samfélag virðist þó lítið hafa lært af skýrslunni því enn á ný rís upp sú krafa að landsmenn gerist gagnrýnislausir já-menn heillar atvinnugreinar.
