Umræðan: Birgir Dýrfjörð rafvirki skrifar grein sem ekki síst er ætluð Einar Sigurðssyni stjórnarformanni Ísfélagsins í Vestmannaeyjum.
„ Einar Sigurðsson, stjórnarformaður Ísfélagsins skrifaði þessa setningu sem fyrirsögn á grein í Mbl.
Mér fannst grein Einars ranglát og rætin reiðilestur og varð því á að segja; óskaplegur kúkalabbi er þessi maður hann veit ekkert um það sem hann er að skrifa. (Þegar ég var strákur voru þeir sem ekki gátu bjargað brókum sínum og skálmuðu um með skít í buxum og spilltu andrúmslofti kallaðir kúkalabbar.)
Eftir á fannst mér nafnið kúkalabbi vera fullmikið sagt um mann sem ég þekki ekki.
Þetta þarft þú að vita Einar Sigurðsson.
Fullyrðingar um óvináttu Færeyinga í okkar garð gætu vel stafað af fávísi hans.
Ég ákvað þá að fræða Einar Sigurðsson um vináttu Færeyinga. Af nógu er þar að taka.
Í fyrsta þoskstríðin 1959 (stækkun í 12 mílur) neituðu Færeyingar að veita þjónustu breskum togurum, sem stunduðu landhelgisbrot við Ísland. Sú þjónusta var Bretum dýrmæt, vatn – olía viðgerðir.
Í okkar þágu neituðu Færeyingar þá sjálfum sér um dágóðar tekjur.
Næsti áfangi í landhelgismálum okkar var útfærsla hennar í 50 mílur. Þá fengum við hvergi stuðning nema frá Kína og Finnlandi og þá bara í orði. Færeyingar einir studdu okkur þá á borði jafnt og í orði þeir stóðu fyrir okkar hönd í ærnum átökum við Bretana.
Þegar frá því var sagt í útvarpi að Færeyingar hafi átt í átökum til að reka breska togara frá höfninni í Þórshöfn og fengu fyrir það hótanir um refsiaðgerðir frá bresku stjórninni. Þá vissu allir að okkur til hjálpar settu Færeyingar eigin hagsmuni í hættu. Þá þráðu Íslendingar að geta launað þeim vináttuna á verðugan hátt. Þetta þarft þú að vita Einar Sigurðsson.
Þú þarft líka að vita að forsætisráðherra Íslands, Ólafur Jóhannesson, sendi Atla Dam lögmanni Færeyinga einlægt þakkarávarp. Öll íslenska þjóðin tók af heilum hug undir þakkarávarp hans.
Þegar við færðum landhelgi okkar í 200 mílur urðu viðbrögð öll hin sömu. Færeyingarnir slógust með okkur við Bretana, sem þá höfðu lært af reynslunni. Þeir hótuðu þá Færeyingum löndunarbanni á færeyskan fisk ef þeir héldu áfram að loka höfnum sínum til að styðja Íslendinga.
Það hefði orðið rothögg fyrir færeyskan efnahag.
Þetta skalt þú muna Einar Sigurðsson.
Þá gerðist það Einar, sem sannar samkennd og vináttu Færeyinga að þegar stjórnvöld máttu ekkert aðhafast þá greip almenningur til sinna ráða. Það var sýnt í sjónvarpinu þegar færeyskar konur kræktu saman olnbogum utan um bryggjupelana og komu þannig í veg fyrir að breskir togarar næðu nauðsynlegum landfestum fyrir togara sína sem urðu frá að hverfa.
Það var líka sagt frá í fréttum, að færeyskir iðnaðarmenn neituðu sem einstaklingar að fara um borð í breska togara þó háar greiðslur væru í boði. Þeir sviku ekki vini sína fyrir peninga.
Foringi iðnaðarmanna var þá bróðir Gríms Eysturoy kafara, þess er vann það fræga þrekvirki að sækja olíuna aleinn niður í El Grillo í Seyðisfirði.
Eitt vil ég segja þér að lokum Einar. Daginn eftir að eldgosið féll yfir Vestmannaeyjar var sagt frá í útvarpsfréttum að fjöldi Færeyinga hefðu komið með peninga í banka, bæjarskrifstofur og pósthús til að biðja um aðstoð við að koma þeim til Íslands. Þetta örsnögga viðbragð Færeyinga var ekki svar við hjálparbeiðni engin slík hafði verið send. Þetta var sjálfvakin hjálp við vini í nauð.
Tuttugu og þrjú félög og fyrirtæki mynduðu samtök til hjálpar Vestmannaeyingum. Þau unnu það afrek að öll heimili í Færeyjum gáfu þar fé. Enginn vildi vera án þess. Aur fátæku ekkjunnar var þar gefinn af sömu velvild og fúlgur fyrirtækja. Þetta skalt þú muna Einar Sigurðsson.“
