Samkvæmt húsnæðisstefnu stjórnvalda frá því fyrir Hrun er það markmið þeirra að koma sem allra flestum fjölskyldum í þessar aðstæður, að lifa eignarlaus og færa leigusölum mikinn hagnað.
Gunnar Smári.
Umræðan/Facebook: Gunnar Smári Egilsson skrifaði:
Þetta er graf úr mánaðarskýrslu HMS sem sýnir dreifingu leiguverðs annars vegar hjá óhagnaðardrifnum leigufélögum og hins vegar hjá leigusölum á almennum markaði. Ég dró línur við miðgildið til að sjá meðaltalsmuninn, sem er 157 þús. kr. á mánuði. Það er sá skattur sem leigjendur borga til auðvaldsins, skattur þeirra sem ekkert eiga og sem rennur til þeirra sem eiga og vilja eignast enn meira. Til að borga þessar 157 þús. kr. þarf leigjandinn að afla um 267 þús. kr. í tekjur. Leigjandinn vinnur því fyrir um 3,2 m.kr. á ári til að geta borgað leigusala sínum 1,9 m.kr. í skatt sem rennur sem hagnaður umfram kostnað til leigusalans.
Leigjendur eru því auðvaldinu gjöfulli auðlind en sjávarauðlindin.
Samkvæmt húsnæðisstefnu stjórnvalda frá því fyrir Hrun er það markmið þeirra að koma sem allra flestum fjölskyldum í þessar aðstæður, að lifa eignarlaus og færa leigusölum mikinn hagnað. Þetta er gert með nánast fullkomnu afskiptaleysi af leigumarkaði, svo þar ríki frumskógarlögmál og hinn sterki (leigusalinn) geti kúgað hinn veika (leigjendur). Allar ríkisstjórnir frá því fyrir Hrun trúa að frumskógarlögmálið sé æðst allra lögmála, það sem í reynd knýr samfélagið áfram. Stjórnvöld trúa að best sé að byggja samfélagið upp á græðgi hins sterka. Stjórnvöld trúa að hin veiku geti sjálfum sér um kennt, að þau séu hingað komin til að bæta enn frekar lífskjör hinna betur settu.
Um 28% fullorðinna eru á leigumarkaði á um 50 þúsund heimilum. Af þeim eru um 2/3 hlutar á óheftum markaðsdrifnum leigumarkaði eða tæplega 19% fullorðinna sem borga þennan aukaskatt, ekki til ríkis eða sveitarfélaga heldur leigusala. Gjaldtakan fer fram í gegnum umframleigu á um 33 þúsund íbúðum. Í heild þarf þetta fólk því að greiða 5,2 milljarða króna í hverjum mánuði í leigu umfram kostnað, hreinan hagnað til leigusalans. Það eru um 62,2 milljarðar króna á ári. Það er álíka og hagnaður af sjávarútvegi fyrir fjármagnskostnað og skatta. Leigjendur eru því auðvaldinu gjöfulli auðlind en sjávarauðlindin.
Til að skila leigusölum þessum milljörðum þurfa leigjendur að afla tekna upp á um 107 milljarða króna á ári.
…er í raun góðlegt gæludýr í samanburði við þá gráðugu skepnu sem leigumarkaðurinn er.
Þetta er líklega mesta óréttlætið í íslensku samfélagi. Stjórnvöld telja hins vegar ekki áríðandi að bregðast við því. Þau telja þvert á móti að óréttlætið sé mikilvægt í samfélaginu, að tryggja þurfi þeim svigrúm sem vill ástunda það og það sé alls ekki hlutverk stjórnvalda að hafa afskipti af því.
Útreikningarnir hér eru gróf nálgun. Það væri ágætt ef Alþingi skipaði rannsóknarnefnd til að greina óréttlætið sem um 33 þúsund fjölskyldur þurfa að þola á leigumarkaði, hver tóku þær ákvarðanir sem skópu þetta ástand og hver höfðu vald til að bregðast við en gerðu ekkert. Hinn afleiti húsnæðismarkaðurinn er lang veigamesti þátturinn sem grefur undan lífskjörum almennings og veldur því að tug þúsundir fjölskyldna býr við fátækt. Verðbólga, sem stjórnvöld telja mikinn ógnvald, er í raun góðlegt gæludýr í samanburði við þá gráðugu skepnu sem leigumarkaðurinn er.
