Vilhjálmur Birgisson skrifar:
Sem formaður stéttarfélags hef ég varið stórum hluta ævi minnar í að berjast fyrir bættum kjörum launafólks. Þess vegna horfi ég fyrst og fremst á hagsmuni íslensks verkafólks þegar rætt er um hvort Ísland eigi að ganga í Evrópusambandið.
Ég spyr einfaldlega: Hvað hefur íslenskt launafólk að vinna?
Þegar ég skoða staðreyndirnar á ég erfitt með að sjá að aðild að ESB sé svarið.
Baráttunni fyrir bættum kjörum launafólks lýkur aldrei.
Við höfum byggt upp vinnumarkaðsmódel sem er nánast einsdæmi í heiminum. Samkvæmt nýjustu skýrslu OECD eru um 90% íslensks launafólks í stéttarfélagi, en meðaltalið innan 27 aðildarríkja ESB er aðeins 18%. Á sama tíma sýna sömu gögn að meðallaun á Íslandi eru hærri en í öllum ríkjum Evrópusambandsins.
Ég tel að þetta sé engin tilviljun. Þetta er árangur áratugalangrar baráttu öflugrar verkalýðshreyfingar sem hefur tryggt íslensku launafólki sterka samningsstöðu, góð laun og víðtæk réttindi.
En ég vil líka taka eitt skýrt fram.
Ég er alls ekki að halda því fram að allt sé í lagi á Íslandi. Langt í frá.
Baráttunni fyrir bættum kjörum launafólks lýkur aldrei. Hún er eilíft verkefni. Við eigum alltaf að berjast fyrir hærri launum, betri réttindum og auknum kaupmætti, ekki síst fyrir þá sem hafa lægstu tekjurnar.
En við náum þeim markmiðum ekki með því að veikja það vinnumarkaðsmódel sem hefur skilað þessum árangri.
Það sem raunverulega stendur íslenskum heimilum fyrir þrifum í dag eru háir vextir, verðbólga og verðtrygging. Þetta eru stærstu ógnirnar við kaupmátt launafólks.
Og það sem fer mest í taugarnar á mér er að heyra því haldið fram að um leið og Ísland gangi í Evrópusambandið muni vextir lækka, verðbólgan hverfa og verðtryggingin leggjast af.
Við getum gert þetta sjálf ef pólitískur vilji er fyrir hendi.
Þetta stenst einfaldlega ekki.
ESB-aðild gerir ekkert af þessu sjálfkrafa. Til að taka upp evruna þarf Ísland fyrst að uppfylla Maastricht-skilyrðin um lága verðbólgu og lága vexti og vera í ERM II-gengiskerfinu í að minnsta kosti tvö ár. Og verðtryggingin hverfur ekki við ESB-aðild. Það er Alþingi sem getur afnumið hana.
Þess vegna skil ég ekki af hverju svo margir sem tala fyrir ESB beina ekki kröftum sínum að því að leysa þessi mál hér heima.
Við þurfum ekki samþykki frá Brussel til að afnema verðtryggingu á neytendalánum.
Við þurfum ekki samþykki frá Brussel til að endurskoða stefnu ríkisins gagnvart bönkunum.
Við þurfum ekki samþykki frá Brussel til að vinna markvisst að lægri verðbólgu og lægri vöxtum.
Við getum gert þetta sjálf ef pólitískur vilji er fyrir hendi.
Við búum í landi sem er ríkt af auðlindum. Við höfum aðgang að innri markaði Evrópu í gegnum EES. Við höfum byggt upp eitt öflugasta lífeyriskerfi heims og vinnumarkaðsmódel sem hefur skilað íslensku launafólki hæstu meðallaunum allra ríkja innan ESB.
Þess vegna vil ég ekki taka áhættu með það sem hefur tekist vel.
Ég vil frekar nýta sjálfstæði okkar og það ákvörðunarvald sem við höfum nú þegar til að halda áfram að bæta kjör íslensks launafólks.
Það er sú leið sem ég tel þjóna hagsmunum verkafólks best.
