Kristrún Frostadóttir er í viðtali Mogganum í dag. Það er Andrés Magnússon sem talaði við Kristrúnu. Andrés spurði t.d.:
Pawel Bartoszek formaður utanríkismálanefndar telur að kostnaður við aðild gæti verið 20-30 milljarðar króna á ári, en miðað við samninga Svartfellinga, mjög fátækrar þjóðar, gæti það orðið nær 50 milljörðum á ári. Liggja fyrir einhverjar sviðsmyndir um það?
„Sviðsmyndin birtist þegar við göngum til aðildarviðræðna og fáum á hreint hvað aðild felur í sér. Getum svo sagt já eða nei í annarri þjóðaratkvæðagreiðslu þegar það liggur fyrir.
Mér finnst í góðu lagi að ræða það að Ísland er í annarri stöðu en fátækari ríki álfunnar. En við höfum líka mikið að græða, t.d. samþættingu í efnahagsmálunum, sér í lagi í myntbandalaginu. Þetta er gríðarlega hagkvæm lausn fyrir okkur að þurfa ekki að reka okkar eigin gjaldmiðil, sem verður ekki auðveldlega metinn til fjár, en ábatinn er víðtækur.
Þegar við gengum inn í EES lá alveg fyrir að það myndi kosta okkur. Við tökum upp regluverk, þurfum að þýða mikið, það var lítil stjórnsýsla sem gerði það og við erum beinlínis að borga fyrir EES-aðild. Ekki jafnmikið og Norðmenn, sem halda í rauninni styrkveitingum í EES gangandi, en okkar skerf samt. Þannig að við höfum borgað fyrir alþjóðasamstarf og fengið það margfalt til baka, gleymum því ekki.“
