Jóhann Þorvarðarson skrifar:
Þegar sérhagsmunagæsla verður aðaldrifkrafturinn er ekki hægt að taka hrakspár og áróður alvarlega. Eitt er þó nokkuð víst: það er vart almannaheill eða vernd pyngju almennings sem kyndir eldinn undir þessum málflutningi.
Formaður Sjálfstæðisflokksins flýgur ekki lágt í andstöðu sinni við að Ísland fái einfaldlega að ræða við Evrópusambandið um mögulega aðild. Í málflutningi hennar birtast reglulega stór orð, dökkar sviðsmyndir og draugar sem flestir héldu að hefðu verið lagðir til hinstu hvílu fyrir löngu. Þetta eru sögur sem munu eldast hratt og gulna jafnvel hraðar en haustlaufin.
En hvað knýr þennan ákafa áfram?
Það er erfitt að sjá að þar búi að baki djúpstæð hugmyndafræðileg sýn. Ekki frekar en hjá mörgum öðrum sem hafa árum saman setið í frægðarhöll sérhagsmunanna. Nær liggur að álykta að hagsmunirnir séu eigingjarnari en svo.
Í grunninn snýst þetta kannski um að verja kerfi sem leggur 30% toll á innfluttan mjólkurís. Slík vernd tryggir að fyrirtæki með sterka stöðu á markaðnum þurfi ekki að hafa of miklar áhyggjur af óþægilegri samkeppni eða, guð forði okkur frá því, lægra vöruverði fyrir neytendur.
Þegar sérhagsmunagæsla verður aðaldrifkrafturinn er ekki hægt að taka hrakspár og áróður alvarlega. Eitt er þó nokkuð víst: það er vart almannaheill eða vernd pyngju almennings sem kyndir eldinn undir þessum málflutningi.
