Magnús Guðbergsson strandveiðisjómaður skrifaði:
„Það vekur furðu að strandveiðar, sem fara aðeins fram í 30–48 daga á ári, skuli aftur og aftur vera gerðar að helsta vandamálinu í umræðunni um stöðu fiskistofna. Af málflutningi stórútgerðarinnar mætti halda að framtíð íslensks sjávarútvegs ráðist af því hvort smábátar fái að veiða nokkrar vikur yfir sumarið.
Á sama tíma hefur þróunin áratugum saman verið í átt að stærri skipum, með öflugri veiðarfæri og sífellt meiri samþjöppun aflaheimilda á færri fjölskyldur. En ef raunverulegar áhyggjur eru af framtíð fiskistofna hlýtur umræðan að beinast að þeim þáttum sem hafa haft mest áhrif á nýtingu auðlindarinnar til lengri tíma, en ekki að þeim sem veiða minnstan hluta aflans.
Strandveiðar eru ekki ógn við fiskistofna Íslands. Hvorki 2.700 tonna aukning né jafnvel 20.000 tonna aukning á strandveiðum myndi breyta þeirri staðreynd. Það stenst hvorki tölur né skynsemi að halda því fram að veiðar sem standa yfir í örfáa daga á ári séu orsök þeirra áskorana sem sjávarútvegurinn stendur frammi fyrir eftir áratuga nýtingu með núverandi kvótakerfi.
Þvert á móti einkennast strandveiðar af gagnsæi, dreifðri verðmætasköpun og sterkum tengslum við íslenskt atvinnulíf. Verðmætin sem verða til skila sér beint inn í íslenskt hagkerfi, til sjómanna, þjónustuaðila, vinnslna, hafna og samfélaga víðs vegar um landið. Ekkert af afkomu strandveiðanna er fært út úr landinu í gegnum erlendar eignakeðjur eða sölufyrirtæki strandveiðar fjölskyldna. Verðmætasköpunin verður eftir hér heima og fer í hringrás íslensks samfélags þar sem hún styrkir atvinnu, skatttekjur og byggðir landsins.
Ef þróunin heldur áfram á sömu braut og síðustu undanfarna áratugi þar sem samdráttur á fiskistofnum er nálægt 50% gæti sá tími komið að deilurnar um skiptingu aflaheimilda verði tilgangslausar. Þá verður einfaldlega lítið eða jafnvel ekkert eftir til að veiða. Þegar sá dagur rennur upp verður erfitt að benda á strandveiðibáta sem sökudólga.
Auðlind hafsins er sameign þjóðarinnar. Umræðan á að byggjast á staðreyndum, gagnsæi og ábyrgð. Strandveiðar eru ekki vandamálið. Þær eru dæmi um sjávarútveg þar sem verðmæti dreifast víða um land, arðurinn verður eftir í íslensku hagkerfi og þjóðin nýtur í ríkari mæli ávinnings af eigin auðlind. Spurningin ætti því ekki að vera hvort strandveiðar fái að vaxa, heldur hvers vegna þær eru gerðar að vandamáli þegar þær skila samfélaginu svo augljósum ávinningi.
Afhverju eru innviðir í lamasessi núna en vóru í blóma fyrir núverandi kvótakerfi.
Er ástæðan að arðurinn fer allur í eina átt í dag sem fór í innviði hér áður. Strandveiðar eru engin ógn þær eru lausn gegn einokun stórútgerðar og meðferð hennar á auðlind þjóðarinnar.
Ef við lítum nokkrar vikur aftur í tímann og skoðum þau brot sem stórútgerð fremur og fer svo á svig við viðurlög og hlær svo af úrræðaleysi á handónýtu kvótakerfi sem var tilraun til að byggja upp fiskistofna okkar að nýju.
Tilraun sem er fullreynd og handónýt sem ætti tafarlaust að hætta.“
